Obecna faza kryzysu finansowego, tym razem w wydaniu europejskim oraz spowolnienie gospodarcze, coraz śmielej określane mianem łagodnej recesji, paradoksalnie wprowadzają na rynki finansowe elementy logiki.

Co prawda rosną jednocześnie ceny akcji i obligacji, ale w ramach tych klas mamy do czynienia z wyraźnym, racjonalnym zróżnicowaniem. Rosną notowania akcji w Stanach Zjednoczonych i Niemczech, czyli krajach, których gospodarki znajdują się w stosunkowo dobrej kondycji. Spadają zaś indeksy na rynkach wschodzących i uznawanych za najbardziej ryzykowne. W górę idą ceny papierów dłużnych najbardziej wiarygodnych państw (znów Stany Zjednoczone i Niemcy), dołują zaś notowania obligacji krajów najbardziej zadłużonych i zagrożonych niewypłacalnością.

Na rynkach towarowych sytuacja również jest zróżnicowana. Choć w przypadku większości surowców, za wyjątkiem ropy naftowej, wołowiny i soku pomarańczowego, mamy do czynienia z wyraźną tendencją spadkową, to powody jej występowania w konkretnych przypadkach są odmienne. W przypadku miedzi kilkunastoprocentowe tąpnięcie można wiązać z pogorszeniem sytuacji i perspektyw globalnej gospodarki, a w szczególności z możliwością twardego lądowania Chin. Przyczyny spadku leżą więc po stronie popytu. Surowce rolne są jednak mniej zależne od wahań koniunktury gospodarczej. Ich spożycie w gospodarkach rozwiniętych jest bardzo stabilne. Z kolei w krajach najszybciej się rozwijających spowolnienie gospodarcze jest znacznie mniej dostrzegalne, a tym bardziej nie jest w stanie powstrzymać zwiększającej się systematycznie konsumpcji. W tym segmencie mamy więc do czynienia z wpływem czynników podażowych. I z najlepszym przykładem mechanizmu, według którego każda hossa niesie ze sobą zaczątek odwrócenia tendencji.

Wzajemne dostosowywanie się cen oraz popytu i podaży najbardziej widoczne jest właśnie w przypadku surowców rolnych. Pomijając nieprzewidywalne zmiany warunków pogodowych, silnie wpływające na notowania w krótkim terminie, w dłuższym horyzoncie dominuje mechanizm dostosowywania podaży do zmian cen. Widać to szczególnie wyraźnie w przypadku pszenicy.

Potężny, sięgający 220 proc., wzrost cen pszenicy od kwietnia 2007 do marca 2008 roku, zakończył się równie gigantyczną bessą, trwającą do czerwca 2010 roku. W jej wyniku notowania pszenicy spadły o dwie trzecie, wracając niemal do punktu wyjścia sprzed trzech lat. Ten silny spadek to nie tylko wynik pęknięcia spekulacyjnej bańki i spadku popytu, spowodowanego globalnym kryzysem finansowym, ale w znacznym stopniu także zwiększenie podaży, związane ze wzrostem cen ziarna i zwiększeniem opłacalności uprawy pszenicy. W połowie 2010 roku pszeniczny cykl zaczął się powtarzać. Na zmniejszenie zasiewów, w wyniku spadku opłacalności, nałożyło się embargo na eksport zbóż z Rosji, w związku z katastrofalną suszą i pożarami, niszczącymi zbiory. Do tego doszła fala poprawy koniunktury gospodarczej, stymulowana luźną polityką pieniężną. Obecnie rynek surowców rolnych zmierza ponownie w kierunku dołka koniunktury.

Eksperci FAO (agendy ONZ do spraw Wyżywienia i Rolnictwa), amerykańskiego Ministerstwa Rolnictwa i wielu innych ośrodków analitycznych wskazują, że wzrost cen surowców rolnych spowodował zmniejszenie ich spożycia i wzrost zapasów, a prognozy zbiorów w 2012 roku są dobre. Dotyczą one niemal wszystkich rodzajów zbóż. Jedynym z czynników, mogących wpłynąć na zahamowanie spadkowej tendencji na rynku surowców rolnych są zapowiedzi Rosji, dotyczące wprowadzenia ceł na eksport zbóż z tego kraju.

Z obserwacji tendencji występujących na rynkach surowców rolnych płyną użyteczne wnioski zarówno dla instytucji finansowych oferujących produkty strukturyzowane z nimi związane, jak i ich klientów. Warto obserwować cykliczność zmian cen, warunkowaną rynkowymi prawidłowościami i angażować się w tego typu produkty w momentach wyznaczanych przez przewidywalne cykle, a nie modę, opartą na enigmatycznych założeniach dotyczących koniunktury i na ogólnych tendencjach wzrostu popytu na żywność.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Korzystając z konta oszczędnościowego dostajemy odsetki zbliżone do tych jakie otrzymalibyśmy na lokacie. Przewagą konta jest jednak możliwość dokonania wypłaty pieniędzy w dowolnym momencie. Lokatę również można co prawda zerwać przed terminem, ale wtedy nie otrzymamy należnych nam odsetek lub otrzymamy tylko niewielką ich część. Konto oszczędnościowe wydaje się więc lepszym rozwiązaniem dla osób, które nie chcą zamrażać oszczędności lecz mieć do nich stały dostęp.

Expander ostrzega jednak, że to przekonanie nie zawsze jest prawdziwe. Zrywając lokatę w najgorszym przypadku otrzymamy tylko swoje pieniądze bez żadnych odsetek. W przypadku konta dostaniemy wszystkie odsetki. Możemy jednak zapłacić prowizje, których suma może przewyższyć uzyskane odsetki.

Prowizje często są naliczane jeśli w danym miesiącu dokonamy więcej niż jedną wypłatę. Taka opłata wynosi zwykle ok. 5 zł. Może być jednak wyższa. Dla przykładu Deutsche Bank za drugą i każdą kolejną wypłatę w miesiącu trzeba zapłacić 8 zł. W Banku Nordea kosztuje to 0,2% kwoty, ale nie mniej niż 10 zł. Wypłacając 10 000 zł po raz drugi w miesiącu zapłacimy więc aż 20 zł prowizji.

Gdybyśmy dokonali kilku wypłat z konta oszczędnościowego w jednym miesiącu to suma prowizji mogłaby być tak wysoka, że otrzymalibyśmy mniej niż wpłaciliśmy. Przed dokonaniem przelewu warto więc sprawdzić ile to będzie nas kosztowało.

Jeśli planujemy często wypłacać pieniądze z konta oszczędnościowego to warto poszukać takiego, na którym tego rodzaju prowizje nie są naliczane. Dla przykładu w BNP Paribas czy Euro Banku można dokonywać dowolną ilość darmowych wypłat. Innym rozwiązaniem może być otwarcie w danym banku dwóch lub trzech kont oszczędnościowych i rozdzielenie swoich oszczędności. Jeśli w danym miesiącu będziemy dokonywali kilku wypłat, to każda może być wykonana z innego konta. W ten sposób każda będzie bezpłatna.

Warto również pamiętać, że często konto oszczędnościowe musi być otwarte łącznie z ROR-em. Nie ma to znaczenia jeśli otworzymy je w swoim banku. Jeśli jednak zdecydujemy się na ofertę innego banku, to musimy się liczyć z tym, że będziemy musieli otworzyć tam także zwykłe konto. To z kolei może się oczywiście wiązać z dodatkowymi kosztami. Przed podjęciem decyzji warto więc uwzględnić wszystkie koszty i policzyć co się nam najbardziej opłaca.

Jarosław Sadowski
Analityk firmy Expander
www.expander.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Jestem pewien, że tak jak i ja, wielu z was zastanawiało się nieraz i pytało samych siebie – skoro wykonałem przelew o godzinie A z banku X, to o jakiej godzinie trafi on do banku Y? Czy mogę to jakoś przyspieszyć? Co oznaczają nazwy ELIXIR, SORBNET, SEPA, SWIFT? Wyjaśniamy czym są poszczególne systemy, kiedy dojdą przelewy oraz jak możemy wpływać na szybkość dostarczania środków na rachunek odbiorcy.

Minęły już czasy, kiedy przelewy między bankami szły nawet kilka dni. Teraz wysłane przez nas pieniądze mogą znaleźć się na koncie naszego kontrahenta następnego dnia, a w „awaryjnych sytuacjach” nawet po kilku minutach. Musimy jednak pamiętać, że nie każdy sposób przekazywania pieniędzy przeznaczony jest do każdego odbiorcy. Oczywiście, możemy z nich w większości swobodnie korzystać, ale kiedy przyjdzie nam za nie płacić, nasz portfel może to mocno odczuć.

Systemy – czym to się je?
Podstawowym i najbardziej rozpowszechnionym systemem rozliczeń międzybankowych jest ELIXIR. To prowadzony przez Krajową Izbę Rozliczeniową system elektroniczny, który wymienia informacje o zleceniach wszystkich zrzeszonych banków. Kiedy wykonujesz zwykły przelew, to właśnie czas rozliczania sesji w ELIXIR zadecyduje o godzinie, o której środki pojawią się na koncie odbiorcy.

Przykład – Klient Banku Pocztowego dokonuje przelewu na rachunek w Alior Banku. Jest zwykły dzień w środku tygodnia, godzina 17.00. Zatem przelew wychodzący zostanie wysłany pierwszą sesją ELIXIR dla Pocztowego – o 9.00 dnia następnego. Dotrze natomiast do odbiorcy w Aliorze przelewem przychodzącym w pierwszej sesji przychodzącej o 11.

Drugim znanym systemem jest SORBNET. To międzybankowy system rozliczeniowy, przeznaczony przede wszystkim dla wysokich kwot. Rozliczenie następuje maksymalnie w godzinę po zleceniu przelewu. Zwykle kwotą graniczną, od której w ogóle można dokonać przelewu w tym systemie, jest 1 000 000 zł. Jednak część banków udostępniła te usługę zwykłemu, szaremu klientowi, jednak za zaporową prowizję, wynoszącą nawet kilkadziesiąt złotych od przelewu.

Nie jesteś zadowolony ze swojego rachunku? Sprawdź porównanie kont!

Przykład – Klient Credit Agricole składa dyspozycję o przelew w systemie SORBNET do Raiffeisen Banku. Płaci 15 zł, ponieważ przelewa tylko kilkaset złotych (taka prowizja pobierana jest za przelewy poniżej 1 000 000 zł, niezależnie od pakietu konta w Credit Agricole). Maksymalnie w godzinę później przelew jest już na koncie w Raiffeisen Banku.

SWIFT to stowarzyszenie, jednoczące 8332 instytucje z ponad 200 krajów. Połączone w nim instytucje bankowe przelewają środki między sobą, przy czym często musi wziąć w tym udział pośrednik. Cechą mocno odróżniają przelewy SWIFT od pozostałych przelewów transgranicznych jest ustalenie, czy koszt przelewu pokryje nadawca, odbiorca, czy nastąpi podział kosztów między nich.

SEPA to system rozliczeń w euro, mający ujednolicić rozliczenia na terenie wszystkich krajów europejskich. Powstał jako odpowiedź na problemy na liniach komunikacyjnych SWIFT. W Polsce uczestnikami Systemu Polecenia Przelewu SEPA jest – wg stanu na październik 2011 r. – 28 banków komercyjnych, w tym PKO BP, Pekao, ING Bank Śląski, Kredyt Bank czy Bank Zachodni WBK.

SEPA to system za pomocą którego można wykonywać przelewy międzykrajowe. Korzysta z niego cała Unia Europejska oraz Islandia, Norwegia, Liechtenstein i Szwajcaria. SEPA zwiększa efektywność przepływu środków, np. w porównaniu do przelewów SWIFT. Korzystanie z tego systemu oznacza również niższe koszty transakcji. Kolejnymi atutami tego systemu są też ujednolicone standardy i szybkość działania. Za przelew SEPA banki pobierają prowizję, jednak nie jest ona szczególnie wysoka – np. mBank, Bank BPH pobierają po 5 zł od przelewu. Nie ma ograniczeń kwotowych dla takiej operacji. Przelewy są księgowane do 3 dni od złożenia dyspozycji (dla pozostałych przelewów orientacyjnie trwa to tydzień).

Przykład – Klient mBanku przelewa środki na konto w banku w Niemczech do Deutsche Bank
AG. Wybiera wszystkie istotne dane z podstrony internetowej systemu bankowości elektronicznej, na której wykonujemy przelew. Przelew zostaje zaksięgowany po dwóch dniach.

Jak przyspieszyć przelew?
Nareszcie przechodzimy do sedna sprawy. Jeżeli chcemy dokonać przelewu na terenie Unii Europejskiej, powinniśmy zastanowić się nad wykorzystaniem systemu SEPA zamiast SWIFT. Zaoszczędzimy zarówno czas (nawet do kilku dni), jak i pieniądze (jedna niska prowizja zamiast wielu dla banków-pośredników).

Szukasz dobrego kredytu gotówkowego? Sprawdź niezależne porównanie!

Jeśli nie podoba Ci się wizja używania SORBNETU, możesz spróbować innych „metod” przelewu, np. BlueCash. Jest to interesująca platforma, poprzez którą w wielu bankach, nawet w weekendy, szybko przetransferujemy gotówkę. Prowizja dla osób niezalogowanych wynosi 5 zł. Należy jednak sprawdzić najpierw czy system obsługuje interesujące nas banki. Metoda działania jest bardzo prosta. Blue Media, właściciel BlueCash.pl, posiada rachunki w wymienionych bankach. Kiedy wysyłamy do nich przelew np. z Meritum Banku na rzecz MultiBanku, przesyłana jest informacja, aby z konta w MultiBanku przelać równowartość przelewu jaki wykonaliśmy w Meritum. Czy Blue Media utrzymałaby płynność finansową, gdyby wszyscy zaczęli z ich usług korzystać? Tego nie wiadomo.

Zresztą mBank reklamuje ich usługi jako „swój” przelew ekspresowy. Alior Bank nazwał tę usługę Przelewem natychmiastowym. Można by wymieniać w nieskończoność. Banki, w których możemy skorzystać z błyskawicznego przelewu wraz ze szczegółowymi godzinami, w których możemy przesyłać pieniądze znajdziemy tutaj:

Jakim systemem przelewać środki?
Jeśli potrzebujemy przekazać środki za granicę, a bank odbiorcy obsługuje przelewy SEPA, lepiej wykonać przelew w tym właśnie systemie. SWIFT, o czym wspomniano wyżej, wiąże się z dodatkowymi opłatami dla pośredników, przez co przelewy SEPA będą bardziej opłacalne. Co więcej, ustalona prowizja pozwoli nam przewidzieć dokładne wydatki w tej materii, a gwarancja trzydniowego dostarczenia środków zapewni nam możliwość szczegółowego zaplanowania daty przelewu.

Jeżeli jesteśmy w sytuacji podbramkowej, warto brać pod uwagę system stworzony przez Blue Media. Pomysł bardzo oryginalny, a przelew stosunkowo tani i potrafi być szybszy od SORBNET. Ten ostatni natomiast jest mocno kosztowny, jednak pozwala przesłać dowolną kwotę przelewu – natomiast BlueCash obsługuje jedynie do 5 000 zł. Czyli wysyłając w Kredyt Banku 50 000 zł, płacimy prowizję 40 zł w SORBNET i 50 zł w systemie stworzonym przez Blue Media. Co więcej, Blue Media aktualnie obsługuje ten bank tylko w dni robocze od 7 do 21, natomiast przelew SORBNET możemy nadać niezależnie od dnia i godziny.

Najlepszym wyjściem jest jednak wykonanie zwykłego przelewu, który jest coraz częściej darmowy, w odpowiednim dniu i o odpowiedniej godzinie, zamiast martwić się prowizjami. Korzystajmy z powyższych porad tylko w uzasadnionych sytuacjach.

opracowanie:
Porównywarka finansowa
www.TotalMoney.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Do grona e-banków niedawno dołączył BGŻOptima, uzupełniając tym samym rynek tworzony przez mBank (właściciel – BRE Bank), Inteligo (właściciel – PKO BP) i innych, dostępnych jedynie internetowo (np. banki samochodowe – Toyota Bank, Volkswagen Bank). Wkrótce Alior Bank uruchomi Alior Sync – internetową wersję swoich usług. Na rynku prężnie działa Getin Online, platforma e-produktów holdingu Getin Noble Bank.

Pierwszy bank detaliczny w sieci
Na szczególną uwagę zasługuje najstarszy z e-banków, mBank. Oferuje on pełną gamę produktów, począwszy od kont osobistych a na kredytach hipotecznych skończywszy. Z jego usług mogą korzystać zarówno klienci indywidualni, jak i firmowi. Złotą zasadą mBanku jest możliwość działania poprzez tzw. otwartą umowę produktową. Pozwala ona nam na złożenie wniosku o kredyt czy konto poprzez system bankowości elektronicznej oraz jego sfinalizowanie bez ruszania się sprzed ekranu komputera.

Chcesz zmienić konto? Zmień je na lepsze – sprawdź i porównaj dziesiątki kont!

Konkurencja nie śpi
Coraz silniejsza infrastruktura sieciowa w Polsce, dostępna nawet za darmo (Aero2), spowodowała gwałtowny rozwój tego sektora bankowości. Powstał m.in. Getin Online, oferujący swoje produkty jedynie poprzez witrynę internetową (konta osobiste, lokaty, konta oszczędnościowe, karty kredytowe, kredyty samochodowe, gotówkowe, hipoteczne, usługi telefonii komórkowej). Niedawno Alior Bank ogłosił, że stworzy Alior Sync, analogiczny system obsługi internetowej swoich produktów dostępnych jedynie poprzez tę platformę.
Start zaplanowano na 2012 rok. Prezes Aliora, Wojciech Sobieraj, zapowiada rewolucję i wprowadzenie Web 3.0 do bankowości elektronicznej. Zważywszy na to, że nikt nie wierzył w 2008 roku, pośród szalejącego kryzysu i upadających banków, w sukces Alior Banku (który wystartował 28 października 2008 roku), możemy spodziewać się ciekawego pojedynku wśród e-banków.

Bank oszczędnościowy jedynie sieciowy
„BGŻOptima to pierwszy internetowy bank w Polsce, specjalizujący się wyłącznie w oszczędzaniu” – możemy przeczytać o beniaminku rynkowym z grupy Banku BGŻ.
Jest to prawda – dotąd ciężko było spotkać nawet bank typowo oszczędnościowy, a co dopiero zajmujący się tego typu produktami jedynie poprzez Internet.
Warunkiem skorzystania z bogatej oferty jest założenie rachunku oszczędnościowego (dla klientów indywidualnych lub firmowego). Następnie możemy korzystać z szerokiej gamy produktów oszczędnościowych o wysokim oprocentowaniu, np. z lokaty jednodniowej oprocentowanej w wysokości 6,48% w skali roku, z dzienną kapitalizacją (odpowiednik 8% na zwykłej lokacie terminowej).

Czekamy na Alior Sync
Rewolucja powoli zaczynała przeradzać się w ewolucję. Jednak z letargu rynek wyrwało wejście BGŻOptima. Teraz pozostaje nam poczekać na nowe dziecko Wojciecha Sobieraja.
Czy Alior Sync rzeczywiście zrewolucjonizuje rynek e-bankowości? Co unikatowego tak naprawdę będzie oferował? Patrząc po historii Alior Banku i biorąc pod lupę jego szeroką ofertę konta osobistego, zapowiada się ciekawie…

opracowanie:
Porównywarka finansowa
www.TotalMoney.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Coraz więcej Polaków korzysta z bankowości internetowej. Dzięki niej nie musimy tracić czasu na wizyty w bankowym oddziale. Dodatkowo dyspozycje (np. przelewy) zlecane w Internecie są tańsze niż wykonywane przez pracownika. W rezultacie w naszym kraju już 16,8 mln (dane ZBP za II kw. 2011 r.) klientów indywidualnych ma podpisaną umowę umożliwiającą korzystanie z bankowości internetowej. Nie wszyscy jednak z tej możliwości korzystają. Aktywnych użytkowników jest bowiem ok. 10 mln.

Część klientów banków nie korzysta z bankowości elektronicznej mimo, że mają taką możliwość. Nierzadko obawiają się bowiem, że haker włamie się do ich konta i ukradnie pieniądze. Expander uspakaja jednak, że bankowe systemy są bardzo dobrze zabezpieczone. Jeśli zdarzają się kradzieże, to z reguły udają się one ponieważ złodziejom nieświadomie pomógł właściciel konta.

Jeśli nie chcemy dać się okraść to powinniśmy pamiętać o kilku podstawowych zasadach. Przede wszystkim należy być bardzo ostrożnym jeśli otrzymamy od banku emaila z prośbą o podanie swoich danych, haseł czy też o zalogowanie się do systemu. Takie wiadomości pochodzą od przestępców podszywających się pod bank. Banki drogą emailową wysyłają zwykle jedynie materiały reklamowe.

Łatwo jednak dać się oszukać, gdyż fałszywy email do złudzenia przypomina wiadomość od banku. Dodatkowo link z takiej wiadomości często prowadzi do strony logowania, która wygląda identycznie jak bankowa. Jeśli wprowadzimy na swój login i hasło to trafią one do przestępców.

Logi i hasło to jednak za mało, aby ukraść pieniądze z konta internetowego. Przestępcy potrzebują również haseł jednorazowych do potwierdzenia operacji. Warto więc pamiętać, że jeśli zostaniemy poproszeni o podanie haseł jednorazowych w sytuacji, gdy nie zlecamy żadnych operacji, to oznacza, że ktoś próbuje nas okraść.

Jarosław Sadowski
Analityk firmy Expander
www.expander.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Bardzo często można spotkać w sieci teksty zapowiadające niebotyczne wzrosty cen energii. Dzieje się to już od dłuższego czasu i z tak dużą regularnością, że czytelnik mógłby odnieść wrażenie, że rachunek idzie mu do góry o 10% co trzy miesiące. Media sprawiają, że żyjemy w poczuciu ciągłego zagrożenia drożyzną. Ale czy rzeczywiście z cenami prądu jest tak źle?

Jak często zmieniają się ceny energii?
Zacznijmy od tego jak często możemy się spodziewać zmian cen? Czy istnieje pewien stopień przewidywalności w dynamice zmian cen energii? Odpowiedź na to pytanie zależy od dwóch głównych czynników: 1) czy mówimy o cenach sprzedaży czy dystrybucji oraz 2) czy mówimy o energii dla biznesu czy odbiorcy indywidualnego?
Przejrzenie dynamiki zmian za, powiedzmy, ostatnie dwa lata pozwala wyciągnąć pewne wnioski. Po pierwsze, ceny dystrybucji zatwierdzane są przez Urząd Regulacji Energetyki. Dzieje się to raz w roku, a nowe cenniki zaczynają obowiązywać od stycznia roku następnego – stąd łatwo zrozumieć gorączkę cenową, która rozpętuje się w mediach końcem roku. Gorączka jest tym wyższa, im większe podwyżki chcą wprowadzić dystrybutorzy. W tym roku już mogliśmy słyszeć o nawet kilkunastoprocentowych wzrostach. Jest jednak mało prawdopodobne, aby faktycznie do nich doszło.

Porównaj koszty energii elektrycznej u różnych dostawców!

Bez konkurencji, czyli sami jesteśmy sobie winni…
Nieco bardziej skomplikowana jest kwestia cen sprzedaży. Tutaj dużą rolę odgrywa odbiorca docelowy. Prostą regułą jest, że ceny są wyższe tam, gdzie nie ma konkurencji. W segmencie odbiorców indywidualnych konkurencja, co prawda, teoretycznie jest, ale niewielu jest chętnych do zmiany sprzedawcy, więc de facto jej nie ma. Do marca 2011 sprzedawcę zmieniły 9502 firmy i tylko 1447 odbiorców indywidualnych. Efekt?

Ceny energii dla domu zmieniają się mniej więcej tak często, jak ceny dystrybucji (gdzie przecież w ogóle nie ma konkurencji) i … rosną. Raport Krajowy Prezesa URE na rok 2011 pokazuje 4,51% wzrostu cen sprzedaży energii dla domu (porównanie IV kwartału 2009 i 2010), podczas gdy w tym samym czasie ceny dla małych i średnich firm spadły o 0,89%. Przy tak niskim współczynniku zmiany sprzedawcy wśród gospodarstw domowych firmy energetyczne nie mają motywacji, aby o tego klienta walczyć… i nie walczą, ani ceną, ani reklamą (reklamy, które ostatnio zaczęły się pojawiać, są adresowane głównie do firm).

Przedsiębiorcy mają lepiej
Kolejnym czynnikiem jest częstotliwość zmian cen. W przypadku ofert dla firm jest ona zdecydowanie wyższa niż w przypadku ofert dla odbiorców indywidualnych. W tym roku widzieliśmy nawet specjalne promocje letnie – wbrew utartym skojarzeniom, „Taryfy plażowe” PKP Energetyka wcale nie były skierowane do odbiorców indywidualnych. Pewną regułą staje się zmiana oferty firmowej co 2-3 miesiące. Vattenfall publikuje nowe cenniki każdego miesiąca i choć nie zawsze te nowe różnią się czymkolwiek od poprzednich, klient otrzymuje czytelny sygnał: sprawdzaj, a nuż się uda…

Na korzyść przedsiębiorców przemawia także sam kształt ofert. Standardem stały się oferty z gwarancją ceny. Gwarantowaną ceną możemy cieszyć się nawet do końca 2013 roku, czyli przez najbliższe dwa lata. Zakup tego rodzaju oferty oczywiście sprawia, że problem podwyżek w ogóle przestaje nas dotyczyć.

Tania energia dla firm. Obniż miesięczne rachunki za prąd. Sprawdź nas!

Generalnie wachlarz możliwości dla przedsiębiorców staje coraz szerszy. Oprócz wspomnianych ofert z gwarancją ceny mamy do wyboru również opcję gwarantowanego rabatu (określony procent mniej w stosunku do cennika, oferta Tauronu) lub wyboru obowiązującego obecnie cennika także na przyszły rok (Energa). Jest więc wiele sposobów na walkę z podwyżkami.

Odbiorcy indywidualni nie bez szans
W perspektywie długoterminowej ceny energii będą rosnąć dla wszystkich grup odbiorców. W krótszym terminie jednak nie jesteśmy bez szans, przynajmniej jeśli chodzi o ceny sprzedaży. Jeśli zależy nam na przewidywalnej, stałej cenie energii, warto rozejrzeć się za ofertami z gwarancją ceny. Choć rynek ofert dla domu nie jest tak bogaty jak rynek ofert biznesowych, ciągle mamy możliwości optymalizacji kosztów.

Obecnie na polu ofert z gwarancją ceny dla domu najbardziej aktywnie konkurują Enea i Vattenfall. W obu przypadkach możemy zakupić ofertę z gwarancją do końca 2012 lub 2013 roku, co daje nam pewien horyzont przewidywalności. Warto także zastanowić się nad zmianą taryfy na dwustrefową. Jeśli nasze zużycie w szczycie wynosi poniżej 50% całości zużycia, zmiana taryfy może być dobrym rozwiązaniem.
Przede wszystkim jednak: nie dajmy się zwariować. Ceny energii będą rosły, ale ani nie tak szybko, ani nie tak gwałtownie, jak można przeczytać w Internecie.

opracowanie:
Porównywarka finansowa
www.TotalMoney.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Do niedawna takie stwierdzenia mógłby posłużyć jako wprowadzenie do filmu science fiction. Mimo ogromnych problemów stają się jednak powoli prawdą. Choć większość z obiecanych dróg krajowych i autostrad nie będzie gotowa na euro 2012, to dla Polaków ważny jest fakt, że w końcu jakość podróży po kraju ulegnie zmianie… na lepsze. Poprawi się jednak nie tylko czas i komfort jazdy.

Na atrakcyjności zyskają te gminy, które są największymi beneficjentami prowadzonych obecnie inwestycji komunikacyjnych. Szczególnie ważna będzie dla nich poprawa połączeń z największymi miastami w Polsce, które są jednocześnie centrami na lokalnym rynku pracy – Sprawny i szybki dojazd do pracy, to jeden w ważniejszych czynników uwzględnianych przez Polaków przy zakupie nieruchomości. Jeżeli planujemy więc inwestycje w ziemię, powinniśmy brać pod uwagę nie tylko obecną mapę komunikacyjną okolicy, ale również zmiany, jakim ulegnie w najbliższej przyszłości. – mówi Hubert Telecki z Wealth Solutions – Inwestycje Ziemskie.

Do najważniejszych inwestycji oddanych w okolicach Warszawy należeć będzie odcinek autostrady A2, który połączy ją z Łodzią, Poznaniem, czy Berlinem. Dzięki niej mieszkańcy takich miejscowości i gmin jak: Piastów, Pruszków, Brwinów, Milanówek, Grodzisk Mazowiecki, Jaktorów, Baranów, Wiskitki oraz Żyrardów, uzyskają nowe szybkie połączenie ze stolicą. Komunikacja z południowo-zachodniej strony Warszawy usprawniona zostanie również przez takie inwestycje jak ekspresowa południowa obwodnica Warszawy (S2), łącząca węzeł Konotopa z węzłem Lotnisko, czy pierwszy etap drogi S8 Salomea – Wolica. Dzięki przedłużeniu autostrady A4, Kraków uzyska z kolei sprawne połączenia w terenami położnymi na wschód od miasta. W tym roku polepszy się również dojazd do Wrocławia z północnego-wschodu (Oleśnica, Syców). W trójmieście oddana zostanie Południowa Obwodnica Gdańska. Lista realizowanych inwestycji jest oczywiście dłuższa, a większość z nich powinna znaleźć odbicie na lokalnych rynkach ziemi.

Ziemia w ostatnich latach okazała się stabilną alternatywą inwestycyjną, odporną na zawirowania na rynkach finansowych. Według danych Agencji Nieruchomości Rolnych średnia cena 1 ha gruntów rolnych w trzecim kwartale 2011 r. wyniosła 17,114 zł. W porównaniu do drugiego kwartału 2011 r. wzrosła o 2,3%, a w stosunku do pierwszego o 12,9%. Warto w związku z tym rozważyć inwestycje na rynku ziemi szczególnie, że w najbliższym czasie dojdzie na nim do poważnych zmian, które przysporzą dodatkowych możliwości inwestycyjnych.

www.wealth.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Bardzo często dzisiaj zdarza się, że nasz kontrahent może mieć wielu wierzycieli, wobec których ma liczne zobowiązania. Przedsiębiorca co do zasady zawsze musi odprowadzić składki na ZUS oraz rozliczyć się z urzędem skarbowym z podatku od towarów i usług oraz z podatku dochodowego.

Do tego jeśli jest to przedsiębiorca zatrudniający pracowników, to ma zobowiązania wobec pracowników. W końcu każdy przedsiębiorca posiada całą resztę zobowiązań względem swoich kontrahentów. Jak w tak dużej liczbie wierzycieli kontrahenta zatroszczyć się należycie o bezpieczeństwo własnych pieniędzy?

Skuteczne formy zabezpieczeń

Z punktu widzenia wierzyciela, najlepszymi zabezpieczeniami są zabezpieczenia rzeczowe. Do zabezpieczeń rzeczowych zaliczają się przede wszystkim: hipoteka, zastaw, zastaw rejestrowy. Są również inne zabezpieczenia rzeczowe, ale niekoniecznie muszą one okazać się skuteczne. Wymienione trzy formy zabezpieczeń rzeczowych są najskuteczniejsze dla wierzyciela, który chce zabezpieczyć umowę z dłużnikiem.

Dlaczego najskuteczniejsze? Po pierwsze dlatego, że zabezpieczenia rzeczowe są skuteczne erga omnes, czyli wobec wszystkich. Chodzi tu o to, że w razie przeniesienia rzeczy obciążonej zabezpieczeniem rzeczowym, wierzyciel  może zaspokoić się z tej rzeczy niezależnie od tego, kto jest jej aktualnym właścicielem. Po drugie, wierzyciel korzysta z pierwszeństwa zaspokojenia swojej należności przed innymi wierzycielami.

Walor zabezpieczenia rzeczowego

Konieczne jest zobrazowanie korzyści płynących z powyższych zabezpieczeń rzeczowych na przykładzie.

Przykład:
Powiedzmy, że przedsiębiorca A pożyczył przedsiębiorcy B 100.000,00 zł. Umowa pożyczki została zabezpieczona hipoteką na nieruchomości przedsiębiorcy B. W między czasie przedsiębiorca B zawarł umowę pożyczki z przedsiębiorcą C, od którego pożyczył kwotę 50.000,00 zł, którą zabezpieczył poręczeniem przez przedsiębiorcę D.

Gdy przyszedł termin oddania przez przedsiębiorcę B pożyczki przedsiębiorcy C, okazało się, że przedsiębiorca B nie ma żadnego majątku, z którego mógłby zaspokoić przedsiębiorcę C. Przedsiębiorca  C wystąpił wobec przedsiębiorcy D, który poręczył pożyczkę przedsiębiorcy B, ale okazało się, że również przedsiębiorca D zbankrutował i nie ma z czego spełnić swego zobowiązania.

W tym samym czasie o zwrot pożyczki do przedsiębiorcy B wystąpił przedsiębiorca A. Wprawdzie zwrot pożyczki od przedsiębiorcy B w gotówce okazał się niemożliwy, bo przedsiębiorca B nie miał żadnych środków pieniężnych, to jednak sytuacja przedsiębiorcy A jest nadal korzystna, gdyż może on wyegzekwować swoją wierzytelność od przedsiębiorcy B poprzez skierowanie egzekucji do nieruchomości, na której ustanowiono hipotekę na zabezpieczenie umowy pożyczki.

Przedsiębiorca C nie może zaspokoić się z nieruchomości przedsiębiorcy B, gdyż wartość nieruchomości jest równa wysokości hipoteki zabezpieczającej wierzytelność z tytułu pożyczki udzielonej przez przedsiębiorcę A. Przedsiębiorca C mógłby zaspokoić się z nieruchomości przedsiębiorcy B, gdyby jej wartość była wyższa niż wysokość hipoteki.

Jak, więc widać na podstawie powyższego zabezpieczenie rzeczowe w postaci hipoteki okazało się skuteczniejsze niż zabezpieczenie obligacyjne w postaci poręczenia. Podobnie będzie w przypadku zabezpieczeń rzeczowych w postaci zastawu i zastawu rejestrowego, które również będą korzystały z pierwszeństwa zaspokojenia.

Kolejność zaspokajania wierzycieli

Istotne wydaje się również wskazanie, że przepisy prawa określają kolejność zaspokajania wierzycieli poprzez wyróżnienie dziewięciu kategorii, według których zaspokajane są poszczególne wierzytelności.

Przepisy określają następujące kategorie wierzytelności:
1) koszty egzekucyjne;
2) należności alimentacyjne;
3) należności za pracę za okres 3 miesięcy oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołane choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i koszty zwykłego pogrzebu dłużnika;
4) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim;
5) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu;
6) należności za pracę niezaspokojone w kolejności trzeciej;
7) należności do których stosuje się przepisy działu III ustawy Ordynacja podatkowa, o ile nie zostały zaspokojone w kolejności piątej;
należności wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję;
9) inne należności.

Należności ujęte w kategorii wcześniejszej mają prawo pierwszeństwa zaspokojenia przed należnościami zaliczonymi do kategorii dalszych. Należność zaliczoną do kategorii wcześniejszej zatem zaspokaja się w pełny sposób, bez względu na to, czy do zaspokojenia należności z następnej kategorii pozostanie jeszcze jakaś kwota.

Natomiast należności zaliczone do tej samej kategorii – z wyjątkami dotyczącymi zabezpieczeń rzeczowych – zaspokaja się stosunkowo do wysokości każdej z nich, czyli proporcjonalnie. Zabezpieczenia rzeczowe zaspokaja się w całości dla wierzyciela, któremu owo zabezpieczenie przysługuje.

Jeżeli zatem przedmiotem egzekucji jest należność alimentacyjna, a więc zaliczona do kategorii drugiej, i należność inna zaliczona do kategorii trzeciej lub dalszej, to suma uzyskana z egzekucji musi przede wszystkim pokryć całkowicie należności z tytułu alimentów, a dopiero pozostała reszta może być użyta na pokrycie należności z dalszej kategorii. Kategorie od 1 do 3 korzystają zatem z pierwszeństwa zaspokojenia, nawet przed zabezpieczeniami rzeczowymi. Jest to istotne, dla uzmysłowienia sobie, że przed nami mogą pojawić się wierzyciele korzystający z pierwszeństwa zaspokojenia.

W przypadku, gdy nie zabezpieczymy swojej wierzytelności rzeczowo, to nasze wierzytelności będą zaspokajane na samym końcu przy optymistycznym założeniu, że dłużnik będzie posiadał jeszcze jakiś majątek pozwalający na zaspokojenie naszej wierzytelności. Tylko zabezpieczenia rzeczowe pozwalają uzyskać najwyższą kolejność zaspokojenia przed innymi wierzycielami, z wyjątkiem wierzycieli egzekwujących koszty egzekucyjne, wierzytelności alimentacyjne, oraz  należności za pracę za okres 3 miesięcy oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołane choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i koszty zwykłego pogrzebu dłużnika.

źródło:
Kancelaria Prawna Skarbiec
www.kancelaria-skarbiec.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Jutro ostatni dzień na ewentualną zmianę sposobu opodatkowania firmy. Wybór powinien być przemyślany, bowiem po 20 stycznia zmiana sposobu rozliczeń z fiskusem nie będzie możliwa przez kolejny rok. W ramach przygotowanego przez Tax Care cyklu „Najlepsza forma opodatkowania” wskazaliśmy już zalety i wady wszystkich sposobów na płacenie podatków dostępnych przedsiębiorcom: skali podatkowej, podatku liniowego, ryczałtu ewidencjonowanego oraz karty podatkowej.

Poinformowaliśmy też, w jaki sposób zmienić formę opodatkowania. Natomiast w ostatnim materiale z tego cyklu pokażemy, jak sposób rozliczeń z fiskusem wpływa na zdolność kredytową przedsiębiorców, zarówno w przypadku kredytów zaciąganych na cele prywatne (np.  mieszkaniowych), jak i pożyczek na cele związane z działalnością gospodarczą.

Sposób rozliczeń z fiskusem jest ważny dla banku
Rozważając, jaki sposób rozliczeń z fiskusem będzie najlepszy dla firmy, przedsiębiorca powinien wziąć pod uwagę kilka różnych czynników, w tym między innymi wysokość spodziewanych przychodów i kosztów oraz jakie konsekwencje podatkowe będzie miała ewentualna rezygnacja z ulg podatkowych (wszystkie ulgi są dostępne tylko przy podstawowej formie opodatkowania, czyli przy zastosowaniu skali podatkowej). Powinien jednak wziąć także pod uwagę – jeśli w najbliższym czasie planuje zaciągnięcie prywatnego lub firmowego kredytu – że sposób, w jaki płaci podatki, będzie miał duży wpływ na jego finansowy „wizerunek” w banku.

Przedsiębiorcy na skali i liniowym muszą uważać na koszty
W przypadku przedsiębiorców, którzy rozliczają się z fiskusem za pomocą skali podatkowej (stawki 18% i 32%) i podatku liniowego (stała, 19-proc. stawka) oraz prowadzą podatkową księgę przychodów i rozchodów (KPiR) sytuacja jest najbardziej klarowna i korzystna. Jeśli przedsiębiorca ma stosunkowo długi staż na rynku (najczęściej minimum półroczny), nie powinien mieć większych problemów z zaciągnięciem kredytu. Podstawą do wyliczenia zdolności kredytowej jest przychód firmy, pomniejszony o koszty uzyskania przychodu oraz składki na ubezpieczenia społeczne. Ale uwaga! Jeśli przedsiębiorca korzysta z tzw. preferencyjnego ZUS i płaci niższe składki, musi mieć świadomość, że bank prawdopodobnie i tak weźmie pod uwagę pełną minimalną składkę, jaką muszą płacić prowadzący działalność gospodarczą. Problemem mogą być także zbyt wysokie koszty uzyskania przychodu, bowiem im wyższe koszty, tym niższa podstawa opodatkowania, która przy ocenie zdolności kredytowej najbardziej interesuje banki.

Zdolność kredytowa „ryczałtowców” pod znakiem zapytania
Przedsiębiorcy rozliczający się z fiskusem za pomocą ryczałtu ewidencjonowanego lub karty podatkowej są w gorszej sytuacji niż osoby stosujące skalę podatkową lub podatek liniowy. W ich przypadku ponoszone koszty nie mają znaczenia, ponieważ podatek dochodowy płacony jest w formie zryczałtowanej. „Ryczałtowcy” rozliczają się z fiskusem według pięciu stawek procentowych (3%, 5,5%, 8,5%, 17% i 20%), które zależą od rodzaju prowadzonej przez nich działalności. Z ankiety Tax Care wynika, że banki generalnie nie widzą problemu  w udzieleniu kredytu „ryczałtowcom”, przynajmniej teoretycznie.

Ze względu na sposób wyliczania zdolności kredytowej może się bowiem okazać, że w praktyce bywa różnie. „Ryczałtowcy” płacą podatek nie od dochodu, ale od przychodu. I na tym przy ocenie klienta bazują banki: oceniając zdolność kredytową, biorą pod uwagę określony procent przychodu firmy (na przykład dla Banku Millennium dochód to 25% przychodu „ryczałtowca”, a dla Banku BPS – 20%). Część z nich uzależnia wysokość dochodu netto od stawki ryczałtu, stosując zasadę, że im wyższa stawka, tym większy procent przychodów – na przykład w Getin Noble Banku dochód „ryczałtowca”, który płaci podatek według 3-proc. stawki, to 15% przychodu, ale już w przypadku ryczałtowców rozliczających się z fiskusem 17-proc. stawką, dochód stanowi 70% przychodu. Większość banków oscyluje jednak wokół poziomu 20-25% przychodu, co oznacza, że zdolność kredytowa „ryczałtowców” przy kredytach w większych kwotach może stanąć pod znakiem zapytania.

… podobnie jak kartowiczów
Podobnie wygląda sytuacja w  przypadku przedsiębiorców rozliczających się z fiskusem za pomocą karty podatkowej. Banki co prawda deklarują, że i ta forma opodatkowania nie budzi ich zastrzeżeń, jeśli chodzi o zaciągnięcie kredytu. Pytanie tylko, czy „kartowicze” będą mieli wystarczającą zdolność kredytową. Szacując ich zarobki, instytucje finansowe biorą pod uwagę tzw. wymiar karty (stałą co miesiąc kwotę podatku), mnożąc go przez określoną liczbę. Mnożniki są zazwyczaj niskie  (najwyższe deklarują Kredyt Bank i Bank Millennium, które stosują 8-krotność wymiaru karty), do tego sama kwota podatku w przypadku karty podatkowej nie jest zazwyczaj zbyt wysoka, w granicach kilkuset złotych miesięcznie. To wszystko sprawia, że i „kartowicze” mogą mieć problem z zaciągnięciem kredytu w satysfakcjonującej dla nich kwocie.

Łatwiej przy kredycie na firmę
Ale jest też pewne pocieszenie – jeśli przedsiębiorca, bez względu na to, w jakiej formie rozlicza się z fiskusem, zaciąga kredyt na firmę, uniknie ograniczeń przy wyliczaniu zdolności, jakie banki muszą stosować wobec osób fizycznych. Wynikają one z wymagań nałożonych przez nadzór, które od stycznia znacznie się zaostrzyły. W przypadku kredytów walutowych miesięczne obciążenia z tytułu zadłużenia nie mogą stanowić więcej niż 42% dochodu netto. Co więcej, zdolność kredytowa jest obliczana przy założeniu, że kredyt będzie spłacony w maksymalnie 25 lat. To drugie zalecenie dotyczy zarówno kredytów walutowych, jak i zlotowych.

autor:
Agata Szymborska-Sutton
Tax Care
www.TaxCare.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Czynniki, które stały za ostatnią falą wzrostów cały czas bowiem są obecne. Realne stopy procentowe w najważniejszych gospodarkach świata są ujemne, kryzys w strefie euro ma się w najlepsze, kolejne państwa tracą ratingi, przez co dramatycznie kurczy się pula naprawdę bezpiecznych aktywów. Z kolei w reakcji na kolejne doniesienia medialne środki inwestorów do funduszy ETF płyną szerokim strumieniem. Choć w ostatnich tygodniach trochę ich odpłynęło, wciąż są na poziomach bliskich rekordowi osiągniętemu 12 grudnia.

Za wyprzedażą złota nie stoją także drobni inwestorzy, którzy w drugim półroczu 2011 roku chętnie kupowali monety i sztaby. Znacznie bardziej pesymistyczny stosunek cechował managerów funduszy hegdingowych, którzy obniżyli swoje zaangażowanie w inwestycje w żółty metal o połowę. Tak duży sceptycyzm zarządzających ostatni raz pojawił się na rynku w pierwszej połowie 2009 roku.

Analitycy tłumacząc trwającą od września korektę na złocie wskazują właśnie na działania funduszy, które miałyby likwidować swoje pozycje w celu pokrycia narastających od sierpnia strat na innych inwestycjach lub na skutek na samonapędzającej się paniki, jaka ogarnęła rynek po podniesieniu przez giełdy depozytów zabezpieczających kontrakty terminowe na złoto. Przecena ma więc być oderwana od fundamentów, a powrót do wzrostów rychły.

Inne światło na korektę na rynku złota rzuca analiza wydarzenia, które nastąpiło tego samego dnia, kiedy złoto rozpoczęło spadek z historycznego szczytu. Mowa o deklaracji szwajcarskiego banku centralnego, który 6 września zobowiązał się bronić kursu 1,20 euro za franka. W kilka dni po tym doszło do wyraźnego osłabienia nie tylko szwajcarskiej waluty, ale także korony norweskiej i szwedzkiej oraz właśnie spadku cen złota. Zaczęły więc tracić na wartości te aktywa, które uważane są za najbezpieczniejsze.

Z pozoru takie zachowanie rynku wydaje się niewytłumaczalne: skoro frank szwajcarski przestał być uznawany za najbezpieczniejsze aktywo, inne bezpieczne aktywa powinny zyskiwać w oczekiwaniu, że wielu inwestorów zniechęconych do franka sięgnie właśnie po nie. Dlaczego tak się nie stało? Najprawdopodobniej rynek odebrał deklarację szwajcarskiego banku centralnego jako sygnał wskazujący na wyraźne przewartościowanie bezpiecznych aktywów (w tym franka). Inwestorzy założyli, że szwajcarzy nie byliby skłonni działać na osłabienie swojej waluty jeżeli nie mieliby poważnych powodów, by sądzić, że naprawdę jest przewartościowana a strach związany z kryzysem na rynku długu przesadzony.

Nawet jeżeli nie przyznać szwajcarskim bankierom racji, są jeszcze inne powody, wskazujące na pewne podstawy zahamowania wzrostu cen złota w ostatnich czterech miesiącach minionego roku. Po pierwsze ogłoszenie 21 września operacji twist podkopało oczekiwania na trzecią rundę ilościowego łagodzenia. Zupełne pogrzebanie nadziei na kolejny dodruk pieniądza przyniosły systematycznie poprawiające się dane z amerykańskiego rynku pracy oraz z sektora nieruchomości. Gospodarka amerykańska po czterech latach zmagania się z kryzysem powoli staje na nogi i nie wymaga już dalszego pobudzania.

Po drugie od września spada w USA inflacja (podobny trend obserwujemy w Europie Zachodniej), co oznacza, że realne stopy procentowe, choć nadal będą ujemnie, jednak nieco wzrosną. Po trzecie rozczarował popyt na złoto z Indii, które dotychczas pozostawały największym rynkiem, a w 2011 roku zaimportowały o 8,4% mniej złota niż rok wcześniej. Sytuacja może się pogorszyć ze względu na podwyższenie od 17 stycznia ceł na import_ złotych sztabek i monet. Po czwarte istnieje podejrzenie, że wysoki popyt na złoto w Chinach był w znacznym stopniu symulowany ograniczeniami w inwestowaniu na rynku nieruchomości. Nie wiadomo więc ani jak długo nowa grupa klientów będzie skłonna kruszec trzymać, ani co zrobi gdy restrykcje w zakupie nieruchomości zostaną zniesione.

Co w takim razie stanie się ze złotem? Moim zdaniem kluczowym czynnikiem, który należy monitorować są zasoby złota zgromadzone w ETF-ach. Jeżeli inwestorzy w obawie końca hossy zaczną stopniowo wycofywać środki z funduszy, korekta zamieni się w prawdziwą bessę. Ponad 2300 ton złota (więcej niż waży cała sprzedana w zeszłym roku biżuteria) rzucone na rynek przyniesie bowiem przecenę, która na dobre zniechęci inwestorów do rynku kruszcu.

Nie widać jednak na razie bezpośredniego powodu do drastycznej likwidacji pozycji. Takim impulsem na pewno byłoby podniesienie przez Fed stóp procentowych, tego jednak nikt nie spodziewa się przed połową 2013 roku. Jeżeli wyprzedaż złota miałaby nastąpić wcześniej, to sprowokować by ją mogło uspokojenie nastrojów wokół kryzysu na rynku długu rządowego w połączeniu z wyraźną poprawą koniunktury na rynku akcji.

Jedno i drugie z perspektywy minionego roku oraz czekających światową gospodarkę wyzwań wydaje się z pozoru mało prawdopodobne. Tak jak nadmierny optymizm bywa dla inwestorów zgubny, tak i skrajny pesymizm może się w tym przypadku okazać złym doradcą. Czas pokaże, czy prześcigający się obecnie w pesymistycznych prognozach analitycy mieli rację.

Maciej Bitner
Główny Ekonomista Wealth Solutions
www.wealth.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com