sWIG80 od początku kwietnia do minimum osiągniętego w pierwszych dniach października stracił 34 proc., zaś WIG20 zniżkował o niecałe 29 proc. Trwające od początku października odreagowanie spadków w przypadku sWIG80 sięga 8 proc., podczas gdy WIG20 poszedł w tym czasie w górę o 15,5 proc. Odrabianie strat przychodzi z dużymi oporami. WIG20 w pierwszych dniach listopada znalazł się w okolicy szczytu z końca sierpnia, zaś wskaźnik małych spółek by dokonać podobnego osiągnięcia musiałby wzrosnąć o prawie 6 proc.

Dystans wydaje się niezbyt duży, jednak sWIG80 od kilku tygodniu tkwi w trendzie bocznym i nie wykazuje chęci do zwyżki. Zwraca także uwagę bardzo niska zmienność tego indeksu. O ile w przypadku WIG20 zwyżki i spadki przekraczające 2-3 proc. w czasie jednej sesji nie robią wrażenia, to w przypadku sWIG80 do rzadkości należą zmiany przekraczające 1,5 proc.

Wskaźnik naszych małych firm zachowuje się relatywnie słabiej także w porównaniu do swych zagranicznych odpowiedników. Niemiecki SDAX zachowuje się znacznie lepiej niż wskaźnik tamtejszych blue chips. Od początku roku stracił zaledwie 5 proc., podczas gdy DAX poszedł w dół o ponad 12 proc. Bardzo dobrze radzi sobie także z odrabianiem strat po fali październikowych spadków. Strat nie musi odrabiać amerykański Russell 2000. Na początku listopada 2011 roku znajdował się on o niemal 4 proc. wyżej niż dwanaście miesięcy wcześniej. Od początku roku zniżkuje o niecałe 5 proc., tyle samo co SDAX.

W tym porównaniu uderzają nie tylko znaczne różnice między sWIG80 a analogicznymi wskaźnikami z Frankfurtu i Nowego Jorku, ale przede wszystkim niewielki rozziew między wskaźnikami małych spółek i blue chips na rynkach dojrzałych. Różnice między polskimi a niemieckimi czy amerykańskimi małymi firmami są oczywiste i sprowadzają nie tylko do wielkości, ale i wielu innych aspektów ich funkcjonowania. To one powodują, że nasze małe spółki są znacznie bardziej podatne na zawirowania w otoczeniu gospodarczym. Z tego punktu widzenia bardziej zasadne jest porównywanie zachowania się sWIG80 z analogicznym wskaźnikiem giełdy w Budapeszcie. BUMIX w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy zniżkował o prawie 37 proc. Na tym tle nasz rynek wypada znacznie bardziej korzystnie, a różnice można wyjaśnić porównując tempo wzrostu gospodarczego w obu krajach. Węgierska gospodarka rozwija się w tempie 1,5-2 proc., w Polsce zaś PKB rośnie o ponad 4 proc.

Biorąc pod uwagę wysokie tempo wzrostu naszej gospodarki, trudno wyjaśnić słabość sektora małych firm na warszawskiej giełdzie. Słabość ta jest powszechna, o czym świadczy fakt, że w skali ostatnich dwunastu miesięcy akcje zaledwie 17 spółek nie przyniosły inwestorom strat. Przyczyn tej dekoniunktury można szukać w strukturze branżowej firm wchodzących w skład indeksu. Prawie co piąta spółka reprezentuje branżę budowlaną lub deweloperską. W tej grupie spadki kursów
o 50-60 proc. to bardziej norma, niż wyjątek. Podobnej skali zniżki notuje większość spośród siedmiu firm zajmujących się handlem. Po około 30 proc. w dół poszły akcje BGŻ i BPH oraz kilku innych przedstawicieli sektora usług finansowych. Podobnie zachowywały się walory producentów sprzętu AGD, czyli Zelmera i Amiki. Do wyjątków, dających inwestorom ponadprzeciętne zyski, należały walory Krezusa (skok o 225 proc.), Cormay (wzrost o 180 proc.), Polic (zwyżka o prawie 90 proc.), Azotów Tarnów (wzrost o 60 proc.).

Choć nadchodzące spowolnienie gospodarcze może spowodować, że na poprawę sytuacji na rynku małych firm trzeba będzie jeszcze poczekać, warto zwrócić uwagę na trzy kwestie. Połowa spółek wchodzących w skład sWIG80 charakteryzuje się atrakcyjnymi wycenami, czyli wskaźnikiem cena do zysku niższym niż 10. Tyle samo firm notowanych jest poniżej wartości księgowej. Wraz z poprawą koniunktury gospodarczej można liczyć na dynamiczne wzrosty sporej części małych spółek. Niska płynność sprawia, że budowanie portfela tego typu firm trwa znacznie dłużej, niż w przypadku tuzów naszego rynku.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Inwestorzy na zakup papierów wydali ponad 5 mld zł. Druga pod tym względem oferta, ukraińskiej spółki Coal Energy, miała wartość 225 mln zł. Pozostałych siedem spółek oferowało walory o wartości od kilkunastu do 144 mln zł. Kiepsko było również z zyskami w trakcie debiutów. Poza JSW strat nie przyniosły jedynie cztery podmioty. Do końca drugiej dekady października, w porównaniu z ceną debiutu, na plusie notowane są papiery jedynie trzech. Akcje JSW przynoszą inwestorom ponad 30-proc stratę.

Dekoniunktura na giełdowym rynku zupełnie nie przeszkadza natomiast graczom działającym na New Connect. W ciągu pierwszych dziesięciu miesięcy tego roku alternatywny parkiet może poszczycić się rekordową w swej historii liczbą 142 debiutujących spółek. Co więcej, w kolejnych kwartałach było ich coraz więcej. Widać więc, że ani spółki, ani inwestorzy, nie zrazili się spadkami na parkietach. W trzecim kwartale na New Connect przybyło 54 nowych firm (w pierwszym kwartale było ich 38, a w drugim 42).

Oczywiście alternatywny rynek ma swoją specyfikę i choć porównywanie go do głównego parkietu może wydawać się z wielu względów nieuprawnione, to jednak różnica między nimi w aktywności zarówno spółek poszukujących kapitału, jak i inwestorów gotowych do jego zaangażowania, wydaje się zastanawiająca. Przede wszystkim może zastanawiać z jednej strony wyraźna niechęć do ryzyka, widoczna na rynku ofert publicznych większych spółek, z drugiej zaś, inwestorom działającym na New Connect, ryzyko typowe dla tego rynku wydaje się niestraszne. Trzeba tu zwrócić uwagę na dwie kwestie.

Po pierwsze, w przypadku większych ofert publicznych główną rolę po stronie popytu grają inwestorzy instytucjonalni. Bez nich trudno byłoby marzyć o powodzeniu oferty większej niż kilkadziesiąt milionów złotych. A właśnie ta grupa inwestorów albo nie ma ochoty na  podejmowanie ryzyka, albo nie ma zbyt dużo pieniędzy. To drugie ograniczenie dotyczy szczególnie funduszy inwestycyjnych, które borykają się z odpływem pieniędzy do klientów. Na rynku ofert prywatnych (taka forma oferty sprzedaży akcji, skierowana do mniej niż 100 podmiotów, dominuje wśród spółek wchodzących na New Connect), zdecydowanie przeważają gracze indywidualni.

Sposób poszukiwania inwestorów przez doradców, obsługujących spółki oraz wysokość angażowanych przez nich kwot, w połączeniu z ryzykiem, jednoznacznie wskazuje, że są to inwestorzy o sporym doświadczeniu i niemałych zasobach finansowych. Choć często wartość transakcji na rynku pierwotnym sięga w przypadku jednego inwestora kilkadziesiąt tysięcy złotych, trudno podejrzewać, by angażował on w jedną transakcję więcej niż kilka, kilkanaście procent swojego kapitału. Z kolei ryzyko, oceniane na rynku alternatywnym jako bardzo wysokie, obecnie może nie wydawać się aż tak duże, patrząc na to, co dzieje się na dojrzałych parkietach, nie tylko w Polsce.

Oczywiście, gdzie duże ryzyka, tam są też szanse i duże zyski. Tu niewiele się zmieniło. W ostatnich miesiącach debiuty spółek na New Connect cieszyły zyskami, sięgającymi od kilkudziesięciu do 100 proc., ale nie brakowało też rozczarowań. Nieliczne były za to przypadki zawrotnie wysokich stóp zwrotu. Widać więc, że pod tym względem rynek alternatywny stał się zdecydowanie bardziej cywilizowany.

Warto też zwrócić uwagę, że zarówno liczba, jak i wartość rynku pierwotnego ofert prywatnych w tych dość trudnych przecież czasach wskazuje, że nie brakuje ani spółek, poszukujących kapitału na rozwój, ani inwestorów, chętnych do jego angażowania. W ciągu niecałych dziesięciu miesięcy tego roku spółki wchodzące na New Connect pozyskały tą drogą prawie 430 mln zł. Można przypuszczać, że spora część z nich spożytkuje pieniądze z korzyścią i dla siebie i dla inwestorów.

autor:
Roman Przasnyski
analityk Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Na naszym rynku mamy coraz więcej firm, które regularnie dzielą się zyskami z posiadaczami ich akcji. W wielu przypadkach dywidenda stanowi znaczące źródło przychodów akcjonariuszy. Ci zaś coraz częściej w swych strategiach inwestycyjnych i portfelach uwzględniają dywidendy. Z reguły te strategie mają charakter długookresowy. Są one szczególnie popularne wśród inwestorów instytucjonalnych, posiadających spore pakiety akcji.

W ich przypadku kwoty uzyskiwane z dywidend mają istotne znaczenie dla wzrostu wartości portfela. W przypadku inwestorów indywidualnych, szczególnie tych bardziej aktywnych, przychody z dywidend wciąż są niedoceniane i pozostają w cieniu perspektyw o wiele większych zysków pochodzących ze wzrostu kursów akcji.

Warto zwrócić uwagę na możliwości osiągania krótkoterminowych korzyści, związanych z uchwalaniem przez władze spółek wysokości dywidendy i ustaleniem praw do niej. Kursy akcji spółek reagują bowiem na wszelkie decyzje w tych kwestiach, a procedury ustalania praw i korygowania kursu odniesienia po odjęciu prawa do dywidendy dają dodatkowe możliwości wykorzystania ich do osiągania krótkoterminowych zysków. Pierwsza pojawia się już w momencie publikowania przez zarząd spółki swej rekomendacji w sprawie podziału zysku i wysokości dywidendy. Kurs akcji często reaguje na tę publikację, więc jest to moment rozpoczęcia krótkoterminowej gry dywidendowej przez inwestora. Ma on nieco mniejsze znaczenie w przypadku spółek mających ustaloną długofalową, przewidywalną i konsekwentnie realizowaną politykę dywidendową. Tu zazwyczaj nie ma zaskoczenia, gdyż inwestorzy wiedzą w przybliżeniu, czego się spodziewać.

Kurs więc na ogłoszenie proponowanej kwoty dywidendy nie reaguje zbyt mocno, choć i w wielu przypadkach zdarzają się też niespodzianki. Zarówno pozytywne, jak i negatywne. Gdy dywidendowe karty zostają przez zarząd częściowo odkryte, inwestorzy mogą podejmować decyzję, czy warto kupić akcje spółki. Niektórzy, lubiący większe ryzyko, próbują grać w ciemno, czyli kupować akcje jeszcze przed pojawieniem się propozycji zarządu, licząc na miłą niespodziankę. Niespodzianki zdarzają się także na etapie uchwalania wysokości dywidendy przez walne zgromadzenie akcjonariuszy.

Przykład tego mieliśmy w tym roku w przypadku KGHM. Zarząd proponował wypłatę dywidendy w wysokości 8 zł na akcję, zaś akcjonariusze, głównie głosami przedstawicieli skarbu państwa, podwyższyli tę kwotę do 14,9 zł. Ta dość radykalna zmian spowodowała niewielką, sięgającą zaledwie 0,3 proc. zwyżkę kursu akcji spółki. Trzeba jednak pamiętać, że w tym czasie rynek znajdował się w fazie spadkowej korekty, a w dniu pojawienia się informacji o podwyższeniu kwoty dywidendy WIG20 zniżkował o 0,4 proc. Można się spodziewać, że kurs akcji miedziowego kombinatu na tę decyzję jeszcze zareaguje zwyżką. Będzie na to czas do dnia ustalenia prawa do dywidendy, który został wyznaczony na 11 lipca.

Okres między uchwaleniem wysokości dywidendy i określeniem dnia ustalenia prawa do niej nie kończy możliwości stosowania krótkoterminowej strategii. Przedłuża się on do czasu wahań notowań akcji po odjęciu prawa do dywidendy i skorygowaniu kursu odniesienia. Ta procedura daje szansę na osiągnięcie korzyści w wysokości zbliżonej do kwoty dywidendy, bez konieczności zrealizowania jej wypłaty, co dodatkowo odracza konieczność uiszczenia podatku od dochodów kapitałowych. Najczęściej zdarza się tak, że w ciągu następnych sesji kurs akcji spółek wraca do poziomu sprzed dnia korygowania kursu odniesienia po odjęciu dywidendy, co daje kolejne korzyści.

Można ten mechanizm prześledzić na przykładzie akcji Telekomunikacji Polskiej. Dniem ustalenia prawa do dywidendy wynoszącej 1,5 zł na akcję jest 22 czerwca. Żeby mieć prawo do jej wypłaty, trzeba było mieć tego dnia akcje na rachunku. Biorąc pod uwagę obowiązujący trzydniowy termin rozliczania transakcji, papiery ostatni raz były notowane z prawem do dywidendy 17 czerwca po kursie 18,9 zł (na zamknięciu). 20 czerwca już bez dywidendy kosztowały 16,76 zł. Sprzedając je 17 czerwca i odkupując 20 czerwca można było mieć wciąż jedną akcję spółki i 2,14 zł na rachunku. W 2010 r. analogiczna operacja sprzedaży akcji 14 czerwca po 15,65 zł i odkupienia 15 czerwca po 14,4 zł dawała co prawda różnicę zaledwie 1,25 zł, co w porównaniu z 1,5 zł dywidendy wydawało się niezbyt korzystne. Jednak odliczając od dywidendy 19 proc. podatku i tak mieliśmy z tej operacji korzyść wynoszącą 3,5 grosza. Dodatkowo już 29 lipca 2010 r. kurs akcji wrócił do poziomu sprzed operacji i wynosił 15,77 zł, co daje zysk w wysokości 1,37 zł plus wcześniejsze 1,25 zł, czyli łączny wynik 2,65 zł, a więc 18 proc. w porównaniu do kursu zakupu z 15 czerwca. A ewentualny podatek od zysków kapitałowych zapłaciliśmy dopiero wiosną 2011 r.

Taka strategia sprawdzała się w ubiegłym roku w przypadku sporej części spółek płacących dywidendę, choć dawała zróżnicowane efekty. Jej skuteczność zależna jest jednak zarówno od sytuacji rynkowej poszczególnych spółek, jak i stanu ogólnej koniunktury giełdowej.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Nasza gospodarka dawała sobie radę głownie dzięki eksportowi i wysokiemu popytowi wewnętrznemu. Na dłuższą metę jednak ożywienie inwestycji jest konieczne, by wzrost gospodarczy był naprawdę trwały i silny. Wówczas także indeksy giełdowe będą miały mocną podstawę do wejścia w fazę hossy.

Choć silne wzrosty cen akcji są możliwe bez solidnej podstawy w postaci inwestycji, to jednak przy ich wsparciu mają charakter trwały. Z sytuacją, gdy giełdowa hossa szalała w warunkach zmniejszających się inwestycji, mieliśmy w ostatnich kilkunastu latach do czynienia dwukrotnie. Za każdym razem było to spowodowane wystąpieniem specyficznych warunków. Pierwszy to okres internetowego boomu z lat 1999-2000, gdy euforyczne wzrosty mogły nastąpić ponieważ kwitnąca wirtualna gospodarka nakładów inwestycyjnych nie potrzebowała, a płynący do niej kapitał trafiał głównie na rynki akcji, pompując ich ceny.

Gra prowadzona wbrew spadającym inwestycjom w realnej gospodarce okazała się mieć fatalne skutki i skończyła spektakularnym krachem. Podobna sytuacja miała miejsce w ciągu ostatnich dwóch lat. Gdy skutki globalnego kryzysu finansowego wpędziły świat w recesję gospodarczą, banki centralne największych państw z amerykańską rezerwą federalną w roli głównej, zastosowały potężne narzędzia mające stymulować wzrost gospodarczy. Stało się jednak tak, że potężny kapitał znów przepłynął przez rynki finansowe, powodując dynamiczne wzrosty cen niemal wszystkich aktywów. Hossa na giełdach i rynkach surowcowych, trwająca od wiosny 2009 roku, nie miała wsparcia ze strony wzrostu inwestycji i odbywała się wbrew ich spadkowi. Faza ta kończy się właśnie załamaniem na rynkach akcji i wchodzeniem globalnej gospodarki ponownie w fazę spowolnienia wzrostu. Przykładem harmonijnej koegzystencji wzrostu inwestycji i giełdowego boomu w naszych warunkach są lata 2002-2007. Zwiększanie nakładów na środki trwałe napędzało wówczas wzrost i w gospodarce i na giełdzie, a mechanizm ten miał cechy zrównoważonego i trwałego. Wówczas giełdowa hossa trwała ponad sześć lat, a nie rok, jak internetowa.

Obserwując obecne tendencje, można mieć nadzieję, że po okresie perturbacji na światowych rynkach finansowych i widocznym już spowolnieniu odradzającego się wzrostu gospodarczego, za kilka miesięcy możemy być świadkami rodzenia się stabilnego i opartego na zdrowych fundamentach wieloletniego trendu wzrostowego na giełdach.

Od drugiej połowy ubiegłego roku można bowiem obserwować powolną poprawę w inwestycjach. Dynamika nakładów inwestycyjnych była jednak bardzo słaba, sięgając 1,5-1,6 proc. aż do pierwszych miesięcy 2011 roku, gdy podskoczyła do 6 proc. Na razie można więc mówić jedynie o zahamowaniu negatywnej tendencji, trwającej od drugiego kwartału 2007 roku, czyli od czterech lat. Obecny skok można wiązać z przyspieszeniem inwestycji infrastrukturalnych. Ten czynnik będzie miał jednak prawdopodobnie jedynie krótkotrwały charakter. Większość prac związanych z Euro 2012 jest już na tyle zaawansowana, że trudno spodziewać się, by firmy znacząco zwiększały w związku z tym nakłady na środki trwałe. Oszczędności budżetowe nie będą zaś sprzyjać rozpoczynaniu nowych zadań na większą niż dotychczas skalę.

Inwestycjom nie sprzyjają też pozostałe czynniki, zarówno lokalne, jak i o charakterze zewnętrznym. Spowolnienie gospodarcze jest coraz bardziej widoczne niemal na całym świecie. Wskaźniki aktywności gospodarczej w Chinach, strefie euro i w Stanach Zjednoczonych od kilku miesięcy wykazują wyraźną tendencję spadkową i są o krok od przekroczenia bariery 50 punktów, która oddziela fazę wzrostu od rozpoczęcia cyklu kurczenia się gospodarki. Drastyczne programy oszczędnościowe, zmierzające równoważenia budżetów i zmniejszania zadłużenia będą coraz silniej dawały znać o sobie. O ulotnym charakterze ostatniego drgnięcia w inwestycjach świadczyć też mogą czerwcowe dane o spadku dynamiki produkcji przemysłowej do 2 proc. oraz ciągle bardzo niski, wynoszący 74 proc., wskaźnik wykorzystania mocy produkcyjnych w firmach. W okresie ożywienia gospodarczego jego wartość sięga 84-85 proc. Przemysł ma więc spore rezerwy do wykorzystania bez konieczności zwiększania nakładów na środki trwałe.

Jak uczy doświadczenie lat 2002-2007, stabilny wzrost i w gospodarce i na giełdzie nie eksploduje, lecz rodzi się powoli i stopniowo. Choć nie przynosi szybkich i spektakularnych sukcesów, jest zwykle zjawiskiem o wiele bardziej trwałym niż błyskotliwe boomy i hossy.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Po dwóch latach od dna giełdowej koniunktury zaczyna przybywać spółek chętnych do pozyskiwania pieniędzy z emisji akcji. Inwestorzy widząc, że na kupnie akcji z pierwszej ręki można dobrze zarobić, ochoczo sięgają do portfeli i dostarczają firmom kapitału. A te coraz liczniej po ten kapitał sięgają. Wszyscy są zadowoleni, do czasu, gdy pojawiają się pierwsze sygnały zadyszki.

Często najbardziej wyraźnych sygnałów końca kapitałowego eldorado dostarcza niepowodzenie sprzedaży akcji spółek przez skarb państwa lub kiepski debiut akcji wprowadzonych do obrotu. W tym roku pierwszy tego typu sygnał można było obserwować w trakcie oferty akcji BGŻ. Resort skarbu, rozochocony sukcesami kilku poprzednich ofert publicznych, ustalił cenę sprzedaży akcji banku na 66-90 zł i był przekonany, że sprzeda 37,2 proc. posiadanych przez siebie akcji po cenie bliższej tej górnej granicy. Tymczasem słabe zainteresowanie inwestorów spowodowało, że trzeba było cenę obniżyć do zaledwie 60 zł, a oferowany pakiet obniżono do 12 proc.

Jeśli ktoś miał wątpliwości, co do nadchodzącego zmierzchu złotych czasów na rynku pierwotnym, pozbył się ich śledząc przebieg oferty Jastrzębskiej Spółki Węglowej. Tu scenariusz był bardzo podobny. Ministerstwo skarbu ustaliło cenę maksymalną akcji na 146 zł. Część analityków uznała ją za bardzo atrakcyjną. Przypuszczano nawet, że trakcie budowanie księgi popytu może ona być wyższa. Rzeczywistość brutalnie zweryfikowała te oczekiwania. Maksymalną cenę trzeba było obniżyć do 136 zł. Przy wyższej brakowało chętnych do kupna papierów. W obu przypadkach zysk inwestorów w trakcie giełdowego debiutu był niewielki. W przypadku BGŻ wyniósł 4,2 proc., a w przypadku JSW 3,3 proc. i to tylko licząc po kursie otwarcia na pierwszej sesji. Biorąc pod uwagę końcowy fixing w dniu debiutu akcje banku przyniosły 2,1 proc. zysku, a walory kopalni osiągnęły kurs równy cenie emisyjnej.

Spółki przygotowujące emisję akcji różnie reagują na pogorszenie się warunków na rynku. Debiutująca 29 lipca PRESCO planowała pozyskać z rynku około 70 mln zł., a cenę emisyjną wyznaczyła na początku lipca w przedziale 10,45-12,8 zł. Ostatecznie udało się jej zebrać 22 mln zł sprzedając papiery po 6 zł. W trakcie pierwszej sesji, na której notowane były akcje spółki ich kurs wahał się od 5,69 do 7,09 zł. Nie wszystkim inwestorom udało się na debiucie zarobić. Na obniżenie ceny emisyjnej z 32 do 20 zł zdecydowała się także ukraińska spółka węglowa Coal Energy. Coraz więcej firm decyduje się na odwołanie emisji akcji. Stało się tak w przypadku ukraińskiego producenta oleju ViOil, rosyjskiej firmy z branży rolnej Valinor oraz zajmującej się handlem wyrobami ze skóry Witchen. We wszystkich trzech przypadkach trwały już zapisy na akcje. Ryzyko i koszty poniosły więc nie tylko spółki, ale też inwestorzy, którzy składając zapis na akcje musieli wpłacić pieniądze. Na ich zwrot będą musieli poczekać kilkanaście dni.

Z podobną sytuacją na rynku pierwotnym mieliśmy do czynienia w ostatnich miesiącach już kilkukrotnie. Pod koniec ubiegłego roku ofertę zawiesiła litewska Avia Solution, a odwołała zapisy ukraińska Geo Alliance. Tej pierwszej udało się sprzedać akcje i zadebiutować na warszawskiej giełdzie w marcu 2011 roku. Giełdowe zawirowania, z którymi mieliśmy do czynienia wiosną 2010 roku spowodowały, że ówczesne majowe debiuty przyniosły inwestorom serię strat. Wśród nich można wymienić zarówno prywatną emisję Kulczyk Oil Venture, na której w dniu debiutu inwestorzy stracili 3,2 proc., jak i wielką ofertę prywatyzacyjną Tauronu, ze stratą sięgającą 1,6 proc.

Wszystko wskazuje na to, że w bardzo niepewnej sytuacji rynkowej odbywać się będą planowane przez skarb państwa oferty publiczne. Na przełomie trzeciego i czwartego kwartału przeprowadzona ma zostać publiczna oferta akcji PKO. Skarb państwa i BGK chcą sprzedać walory banku warte 7,5 mld zł. Prawdopodobnie dopiero na początku 2012 roku resort zaoferuje papiery Polskiego Holdingu Nieruchomości, właściciela nieruchomości i gruntów o wartości szacowanej na 2,3 mld zł.

Rynek pierwotny rządzi się podobnymi prawami jak handel na giełdzie. Gorsza koniunktura zmusza emitentów do obniżania cen oferowanych akcji, a to może stanowić okazję dla inwestorów. Tyle tylko, że ci ostatni muszą wykazać więcej cierpliwości i przytrzymać akcje dłużej, niż do dnia giełdowego debiutu. Taka strategia dała wyniki choćby w przypadku Tauronu.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Całość wydarzeń tamtego dnia trwała zaledwie sto sekund, jednak ogromne starty i przeciwstawne zyski inwestorów oraz seria podejrzanych zbiegów okoliczności, spowodowały, że giełda wygląda dziś inaczej.

Zbyt duże oddziaływanie przypadku

Wszystko zaczęło się przed siedmioma laty na sesji giełdowej 4 lutego 2004 roku. Tego dnia około godziny 15:15 Agnieszka K. zadzwoniła do jednego z pracowników Bankowego Biura Maklerskiego PKO, Rafała G., przekazując zlecenie kupna czterech kontraktów terminowych marcowej serii FW20H4 po każdej cenie. Rafał G. wprowadza zlecenie do systemu po czym nagle urywa rozmowę telefoniczną, prosząc o późniejszy kontakt. Okazuje się, że makler wprowadzając zlecenie popełnił dwie fatalne pomyłki. Na giełdę zamiast zlecenia kupna trafia zlecenie sprzedaży kontraktu.

Jak przyznawał oskarżony o manipulacje giełdowe i oszustwo Rafał G.- po spostrzeżeniu pomyłki w trybie wypełniania arkuszu zlecenia, usiłował anulować feralną dyspozycję, jednak bez powodzenia. Dalej, by wykonać dyspozycję Agnieszki K. poleca kupno kontraktu po każdej cenie. Później okazuje się, że obie dyspozycje mające opiewać na wartość czterech kontraktów FW20H4 w rzeczywistości dotyczyły ilości czterech tysięcy indeksów, powodując krótkotrwałe zawirowanie wartości odnośnego kontraktu na warszawskiej giełdzie. Całość operacji trwała zaledwie około 100 sekund…

Kto stracił, kto zyskał?

Wszystkie transakcje dokonywane były z konta kolegi z biura oskarżonego Bartosza J., który udostępnił swój kod dostępu do systemu giełdowego wykonującemu dyspozycję Rafałowi G. Dwa następujące po sobie zlecenia tak imponującej wielkości wstrząsają kursem kontraktów WIG 20. Po przekazaniu pierwszej dyspozycji ich kurs maleje o 6,6 punktów procentowych, by po zakontraktowaniu zlecenia korygującego wzbić się odpowiednio o 17 procent.

Adekwatnie następuje spadek kursu kontraktów do poziomu 1526 pkt. oraz nagły wzrost ich wartości o 262 pkt. do poziomu  1788 pkt. po  przekazaniu zlecenia przeciwstawnego do początkowego. Po niedługiej chwili  kurs kontraktu wraca do poziomu sprzed zdarzenia, jednak według ustaleń prokuratury w jego skutek stratę w łącznej wysokości 5,44 miliona złotych poniosło wtedy 307, a identyczną sumę zarobiło 777 inwestorów.

Największym wygranym okazała się spółka Cagliari International (przedsiębiorstwo zarejestrowane 9 stycznia 2004 roku na Brytyjskich Wyspach Dziewiczych), która poprzez jak się wydaje nieprzypadkowe dyspozycje pełnomocnika rachunku Arkadiusza O., w niespełna dwie minuty stała sie bogatsza o ponad dwa i pół miliona złotych. Największym przegranym całej sprawy jest jednak Dom Maklerski PKO BP, który odpowiada za błędnie wykonaną dyspozycję. Nagranie rozmowy telefonicznej, odbytej tego dnia potwierdziło, że zlecenie Agnieszki K. wykonane było niezgodnie z jej dyspozycjami, przez co DM PKO BP pokrył stratę wysokości 3,84 miliona złotych  powstałą na jej rachunku. Dom Maklerski PKO został również obciążony karą czterystu tysięcy złotych nałożoną przez KPWiG.

Pikanterii dodaje fakt, że czołowi gracze wydarzeń z 4 grudnia znali się od dawna, transakcja Cagliari byłą pierwszą i ostatnią operacją dokonaną na rachunku przedsiębiorstwa założonym w Domu Inwestycyjnym BRE Banku, a mąż Agnieszki K., składającej dyspozycję, jest kuzynem pełnomocnika firmy Cagliari Arkadiusza O. 

Postępowanie w sprawie

Zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa trafiło do Prokuratury Okręgowej w Warszawie już następnego dnia, to jest piątego lutego 2004 roku.  Dochodzenie w sprawie rozpoczyna się 12 lutego, a niedługo później prokurator formuje zarzuty świadomego, niekorzystnego rozporządzania cudzym mieniem w stosunku do Arkadiusza O. oraz Rafała G.

Wstępnie, na zlecenie prokuratora konto Cagliari zostaje zamrożone na okres miesiąca, następnie okres ten przedłużono o kolejny 90 dni, jednak po ich upływie z uwagi na brak podstawy prawnej determinującej dalsze wstrzymanie operacji na koncie, zostaje ono zwolnione, a wszystkie zgromadzone na nim środki zostają przelane na konto w jednym z szwajcarskich banków. Gotowy akt oskarżenia trafia do sądu rejonowego jeszcze w roku 2005, jednak pierwsza rozprawa odbywa się dopiero 18 marca 2011 roku.

Mądrość po szkodzie

Samo wydarzenie wpłynęło również na funkcjonowanie samej giełdy, ponieważ ani wcześniej, ani później nie odnotowano zjawiska o podobnej skali oddziaływania. Jedną ze zmian dokonanych dzięki aferze 100 sekund jest zmniejszenie granicznych wartości zabezpieczeń przed nadmiernym wahaniem kursów transakcji. Wartość obowiązujących z reguły przez całą sesję widełek statystycznych uległa zmniejszeniu z 10, na 5 procent. Dodatkowo zaimplementowano ustalane na podstawie najlepszych ofert kupna, sprzedaży i kursu widełki dynamiczne, które stanowić mają dodatkowe zabezpieczenie inwestorów przed nadmiernymi wahaniami indeksów giełdowych.

Aby sprawa najsłynniejszego przypadku manipulacji giełdowej nie uległą przedawnieniu, sąd winien zakończyć prowadzone postępowanie  najpóźniej do lutego 2014 roku. I choć to jeszcze długotrwały proces, w sprawie pojawią się nowe wątki, a inwestorzy poszkodowani w postępowaniu nie mają większych szans na odzyskanie straconych pieniędzy, to pozostaje liczyć na skuteczność działania organów zarówno sądowych, jak i prewencyjno – kontrolnych, odpowiedzialnych za bezpieczeństwo inwestorów rynku kapitałowego również w przyszłości.

autor:
Piotr Głowacki
Portal Skarbiec.Biz

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Giełdowi inwestorzy niemal co roku liczą na letnią zwyżkę indeksów. W kilkunastoletniej historii wskaźnika naszych blue chipów zawiedli się na tych rachubach jedynie dwukrotnie. Za każdym razem zawód spotykał ich w najtrudniejszych dla rynków okresach, czyli bessy po pęknięciu bańki internetowej w 2001 roku, i w 2008 roku w trakcie globalnego kryzysu finansowego.

Letnie rajdy byków mają miejsce na ogół w czerwcu i lipcu, choć w okresach dłuższej dobrej giełdowej koniunktury zaczynają się czasami już około połowy maja i mogą trwać nawet do pierwszych dni sierpnia. Ze zwyżkami trwającymi od maja do sierpnia mieliśmy do czynienia do tej pory trzykrotnie. Działo się tak w 1995, 2005 i 2007 roku. Nawet te krótsze okresy wzrostów bywają dość dynamiczne. Średnio przynoszą one zwyżkę indeksów o 15,5 proc. Do rzadkości należą przypadki, gdy nie przekraczają 10 proc. Zanosi się na to, że w tym roku na warszawskiej giełdzie będziemy mieć do czynienia z jednym ze słabszych dla byków okresem. Druga połowa maja wyglądała bardzo obiecująco i wydawało się że dobra passa będzie kontynuowana. Nasz indeks największych spółek zachowywał się wówczas znacznie lepiej niż wskaźniki głównych giełd światowych. Po czerwcowej spadkowej korekcie nie może się jednak pozbierać. Od pierwszych dni lipca porusza się w bok w bardzo wąskim przedziale wokół 2800 punktów, zamiast korzystać z dynamicznej zwyżki, w wyniku której indeksy na Wall Street zyskały po 7 proc., a wskaźnik giełdy we Frankfurcie poszedł w górę o 5,5 proc.

Letnie rajdy byków to nie tylko polska specjalność. Z jeszcze większą konsekwencją można obserwować je na najbardziej dojrzałych rynkach. Na Wall Street od 1995 roku tylko raz, w 2001 roku zdarzyło się, że indeksy latem nie wzrosły. Średnia skala zwyżki jest w przypadku S&P500 nieco niższa niż dla WIG20 i wynosi 12 proc. W najlepszych latach na letniej hossie Amerykanie mogli zarobić od 23 do 31 proc. Ostatnio jednak wakacyjne zyski nie były aż tak imponujące.

Szansy na tegoroczny letni rajd na naszej giełdzie jeszcze całkiem przekreślać nie należy, jednak wygląda na to, że byki w na warszawskim parkiecie źle oceniły sytuację i znalazły się na spalonym. Kiepskie dane z amerykańskiego rynku pracy i rosnące prawdopodobieństwo budżetowych kłopotów we Włoszech psują nastroje na głównych giełdach. A bez wzrostów na Wall Street na wzrosty w Warszawie trudno liczyć.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Na początku przypomnę okres ostatniego załamania gospodarczego na świecie oraz ocen i perspektyw, szans i zagrożeń stawianych dla Polski wskutek kłopotów największych krajów. Każdy ekonomista miał inne zdanie i stawiał swoją tezę, co do rozwoju gospodarczego
i przyszłego PKB.

Opinii było mnóstwo, od skrajnie pesymistycznych po chłodne lecz wyważone, wynikające z kalkulacji wskaźników. Większość jednak podążyła za tłumem i przejęła emocjonalne nastawienie. Cóż, jak wszyscy tak mówią, to po co wyrywać się przed szereg. Czas pokazał, że Polsce udało się uniknąć kłopotów,  jednak zostało to tylko odłożone w czasie, a konsekwencje będą jeszcze długo odczuwalne. Dlatego uważam, że skoro największe głowy pracujące dla najlepszych instytucji światowych mylą się i zmieniają zdanie wraz z rozwojem sytuacji, to czemu analiza techniczna nie ma takiego prawa i jest oceniana jako nieefektywna?

Odpowiedź wydaje się prosta, ponieważ dla większości osób AT to czysta zabawa w rysowanie kresek na wykresie bez wyjaśnienia na czym polega jej istota. Analiza techniczna wraz ze wszystkim narzędziami to szukanie prawdopodobieństwa sukcesu, przy z góry założonym ryzyku, jakim jest odległość ceny kupna od wartości zlecenia obronnego (stoploss). To postawienie założeń o kierunku rynku, ale ze znaną uprzednio granicą błędu w przypadku złej diagnozy. Skoro ekonomiści i analitycy fundamentalni posługują się rachunkiem prawdopodobieństwa, to czemu uważają to za irracjonalne w zastosowaniu analiz wykresów i z góry odrzucają metodologię działania?

Po części  wynika to z rozwoju rynków kapitałowych i powszechności dostępu do platform transakcyjnych. Z każdym rokiem powiększa się grono inwestujących, zachęconych do gry przez reklamy, które mówią o łatwym sposobie zarabiania. Bycie traderem stało się modne. Zaangażowanie i próba wygrania z rynkiem wymaga jednak czasu i wiedzy, a tej ostatniej brakuje. W takiej sytuacji „nowi” szukają oparcia w kreskach, które wydają się proste, a na analizę fundamentalną nie mają czasu. Bez odpowiedniej wiedzy ruszają na podbój rynków finansowych, często mylnie poprowadzonych przez różnych „krzykaczy rynkowych”, bądź znalezionych w Internecie świeżo upieczonych guru rynkowych prowadzących swoje blogi. Przykładów nie brakuje również na portalach finansowych i gazetach branżowych, tych naprawdę znanych, wystarczy dobrze się przyjrzeć. Poziom niewiedzy zdaje się sięgać zenitu. Każdy „wie najlepiej” co się wydarzy, a ilość bankructw uczestników na rynku forex rośnie. Potwierdza to, że potrzebna jest wiedza jak rozumnie i bez emocji pochodzić do każdej transakcji.

Wiedzy nie rozdaje się za darmo, lecz wymaga ona pewnych nakładów finansowych. Równie ważne jest doświadczenie oraz znalezienie własnego poziomu awersji do ryzyka. Choć to drugie zostało już podobno określone w wieku młodzieńczym i nie można go zmienić. Trzeba pamiętać, że AT to coś więcej niż tylko kreski, od których ceny muszą się odbić (wsparcia i opory) w myśl zasady, że jak kurs dotarł w to miejsce, pewne jest, że będzie jeszcze wyżej przy następnym obliczonym poziomie.

Dobry analityk techniczny to nie taki, który potrafi na wykresie narysować kilka kresek i powiedzieć, że będzie rosło, bo w konkretnym miejscu kreski się przecinają i kurs już niżej nie spadnie. To również nie ten, który napisze, że ceny nie mają prawa rosnąć bo skończył się zakres fal elliottowych w impulsie. Źródłem zysków na giełdzie są trendy i dopóki one trwają jest większe prawdopodobieństwo kontynuacji niż odwrócenia ruchu. Prawidłowe określenie miejsca, w którym aktualnie znajduje się kurs spółki pozwala na przyjęcie określonego zachowania – strategii działania dla tego poziomu cenowego: znalezienia miejsca do zajęcia pozycji, określenia wartości zlecenia stoploss, zimnej kalkulacji określającej prawdopodobieństwo sukcesu do ryzyka i w konsekwencji zawarcia transakcji, bądź pozostania z boku i szukania lepszej okazji o odpowiednim stosunku zysk/ryzyko.

Rynek to również psychologia tłumu, który stanowi potencjał zwyżek bądź przecen rynkowych. Czy da się znaleźć emocje na wykresie – oczywiście, że tak. Skoro napędem dla ruchów rynkowych jest chciwość i strach, to musi być to widoczne w zachowaniu cen. Dzięki temu powstają ciekawe z punktu widzenia inwestycji formacje cenowe pozwalające dokonać prostej kalkulacji. A skoro zachowania są powtarzalne, to z sukcesem można je odnaleźć na różnych wykresach i dzięki temu wybrać odpowiednią dla inwestora strategię działania. Nie można też zapomnieć zabezpieczeniu pozycji zleceniem obronnym stoploss.

Na koniec, wracając do tytułowego pytania, odpowiedź brzmi:
Przy dobrze skalkulowanym ryzyku (stoploss), utrata pieniędzy na giełdzie nie jest możliwa (biorąc pod uwagę szereg powtarzających się transakcji).

autor:
Daniel Marcjanowicz
www.Infoinwestor.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Po wielu latach wysiłków giełdy, zmierzających do wprowadzenia możliwości krótkiej sprzedaży papierów wartościowych, opartej na transakcjach pożyczkowych, instrument ten ruszył wreszcie w lipcu 2010 roku. Jak często bywa z nowymi instrumentami, nie obyło się bez kłopotów i perturbacji, zarówno z organizacją systemu pożyczania akcji, jak i rozliczania transakcji.

Biorąc pod uwagę, że inwestorzy wykorzystują krótką sprzedaż do zarabiania na spadkach cen akcji, można powiedzieć, że instrument ten miał wyjątkowo trudne dzieciństwo. Od początku lipca na warszawskiej giełdzie indeksy idą w górę, a marsz ten przerywany był zaledwie kilkoma niebyt dużymi i krótkotrwałymi korektami. Nie były to więc wymarzone warunki do rozkwitu krótkiej sprzedaży. Oczywiście inaczej wygląda ocena sytuacji rynkowej z dzisiejszej perspektywy, inaczej zaś mogli widzieć ją inwestorzy w trakcie trwania tego ruchu w górę.

Ponadto nawet na rosnącym rynku nie brakuje akcji tracących na wartości. A przecież to akcje konkretnych spółek, a nie indeksy są przedmiotem krótkiej sprzedaży. Można więc znaleźć sporo papierów, nawet tych z grona indeksu największych spółek, które w tym czasie znajdowały się w średniookresowych tendencjach spadkowych. Można tu wymienić choćby Asseco, CEZ i PZU, zniżkujące w ciągu ostatnich sześciu-siedmiu miesięcy od 15 do 20 proc. Akcje tych spółek były przedmiotem transakcji krótkiej sprzedaży. Słabe okresy miały walory PKO, Tauronu i Telekomunikacji Polskiej, tracące w ciągu kilku tygodni po około 15 proc.

Ale licznych transakcji krótkiej sprzedaży dokonywano też akcjami KGHM, które niemal nieprzerwanie szły w górę, zyskując od lipca ubiegłego roku do stycznia 2011 roku prawie 130 proc. Każdego miesiąca „na krótko” sprzedawano walory KGHM za kilkadziesiąt milionów złotych. Łącznie wartość tych transakcji wyniosła 608 mln zł, czyli niemal dwie trzecie łącznych obrotów w transakcjach krótkiej sprzedaży papierami wszystkich spółek od lipca 2010 do końca stycznia 2011 roku. Sądząc po skali tych transakcji, nie dokonywali ich z pewnością inwestorzy indywidualni i amatorzy, lecz stali za nimi profesjonaliści z dużych instytucji finansowych. Ale jednocześnie duża liczba transakcji wskazuje, że nie brakowało prawdopodobnie także mniejszych graczy.

Spory udział miały też transakcje akcjami PZU, Pekao, PKO, Telekomunikacji Polskiej, PKN Orlen. Można odnieść wrażenie, że spore znaczenie miały w tych przypadkach płynność handlu walorami oraz łatwość pozyskania ich pożyczkodawców, a nie sam trend, jaki panował na rynkach tych spółek. Również pojawienie się dużych obrotów już w pierwszych tygodniach funkcjonowania krótkiej sprzedaży wskazuje na to, że w tego typu transakcjach dominujący udział mieli inwestorzy instytucjonalni.

Ale wniosek, że to oni jedynie korzystali z możliwości, jakie daje ten instrument, byłby nieuprawniony. Bowiem poza tymi wielkimi obrotami akcjami blue chipów warszawskiego parkietu, nie brakowało sygnałów wskazujących, że zainteresowali się nimi także mniejsi inwestorzy indywidualni, często nastawieni bardziej spekulacyjnie. Świadczą o tym transakcje o niewielkiej wartości, rzędu kilkudziesięciu tysięcy złotych, zawierane często akcjami spółek, którymi interesują się przede wszystkim właśnie inwestorzy tego typu. Trudno przypuszczać, by na przykład fundusze inwestycyjne interesowały się na większą skalę takimi spółkami, jak Centrozap, Atlantis, Optimus czy Karen (obecnie Clean & Carbon Energy), choć nie można wykluczyć, że niektóre z nich mają niewielkie pakiety akcji tych firm. Przedmiotem niewielkich transakcji krótkiej sprzedaży były też akcje takich spółek, jak ACE, Apator, BBIDev, Duda, Boryszew, Comarch, Intercars, Gant, Trion, MCI.

Jest więc szansa, że krótka sprzedaż będzie się coraz bardziej upowszechniać wśród różnych grup inwestorów. Zainteresowanie tym instrumentem może wzrosnąć wraz z pogorszeniem się giełdowej koniunktury.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Niedawne wypowiedzi prezesa Narodowego Banku Polskiego Marka Belki oraz członka Rady Polityki Pieniężnej Stefana Bratkowskiego wskazują, że do podwyżki stóp procentowych może dojść już na najbliższym styczniowym posiedzeniu. Prawdopodobnie też decyzja ta będzie jednym z pierwszych ruchów w nieco dłuższym cyklu zaostrzania polityki pieniężnej.

Wyjątek od niej stanowił jedynie trwający osiem miesięcy cykl podwyżek stóp w okresie od połowy 2004 do początku 2005 r. Mimo, że stopa referencyjna została podniesiona przez Radę Polityki Pieniężnej z 5,25 do 6,5 proc., WIG zdołał zwiększyć w tym czasie swoją wartość o prawie 17 proc. Trzeba jednak zauważyć, że zarówno polska jak i globalna gospodarka znajdowały się wówczas w kilkuletnim okresie boomu, zaś na giełdach panowała silna i długotrwała hossa. Rozpoczęła się ona w połowie 2002 r. i trwała do jesieni 2007 r. Podwyżki stóp nie zdołały w znaczącym stopniu schłodzić polskiej gospodarki. W momencie ich rozpoczęcia nasz PKB rósł o 6,1 proc., w trakcie jego dynamika spadła do 4-4,9 proc. i tylko przejściowo, w pierwszym kwartale 2005 r. obniżyła się do 2,4 proc. Wówczas Rada Polityki Pieniężnej zdjęła nogę z hamulca i gospodarka ponownie nabrała przyspieszenia, którego szczyt przypadł na początek 2007 r., gdy PKB zwiększył się o 7,4 proc. Następujący po tym okres zacieśniania polityki pieniężnej zbiegł się w czasie z globalnym kryzysem na rynkach finansowych a efektem tej mieszanki był spadek indeksu szerokiego rynku warszawskiej giełdy o ponad 50 proc.

Choć nasza analiza obejmuje niezbyt długi okres i niezbyt wiele cykli podwyżek stóp, to można dostrzec pewną prawidłowość. Skala spadku giełdowych indeksów w większości przypadków rośnie wraz z długością utrzymywania restrykcyjnej polityki pieniężnej. Trwający prawie półtora roku cykl podwyżek z lat 1999-2001 skutkował ponad 17 proc. spadkiem WIG, ale trzeba też wziąć poprawkę na to, że zbiegł się on z pęknięciem bańki internetowej.

Giełdy krajów, które w 2010 r. zaczęły zaostrzać politykę pieniężną zachowują się w zróżnicowany sposób. W Indiach indeks w ciągu ostatnich 12 miesięcy wzrósł o 9,5 proc., co na tle rynków wschodzących jest rezultatem bardzo słabym. Po decyzji o kolejnym podniesieniu stóp z listopada 2010 r. BSE30 zniżkował o 10 proc., po grudniowej podwyżce spadł o 8 proc. W Australii, która zaczęła zacieśniać politykę pieniężną najwcześniej, już w październiku 2009 r., wskaźnik giełdowy w ciągu 2010 r. niemal nie zmienił swej wartości. Parkietowi w Tajlandii siedmiokrotnie dokonywane podwyżki stóp procentowych nie przeszkodziły w prawie 40 proc. zwyżce. Bardzo interesujące wnioski można wyciągnąć z zachowania się indeksów w Szanghaju. Indeks Szanghai B-Share, obrazujący zmiany kursów akcji dostępnych zagranicznym inwestorom wzrósł w ciągu ostatnich 12 miesięcy o 20 proc., mimo że cykl zaostrzania polityki pieniężnej Chiny zaczęły już na początku 2010 r. od agresywnych podwyżek stopy rezerw obowiązkowych. Za to Shanghai Composite, mierzący koniunkturę na szerokim rynku, zniżkował w tym czasie o prawie 15 proc.

Ten rozdźwięk może wskazywać, że negatywne skutki zaostrzania polityki pieniężnej w danym kraju może złagodzić fakt, utrzymywania bardzo niskich stóp procentowych w USA, Japonii i strefie euro. W szczególności może to dotyczyć giełd, na których spory udział w obrotach mają inwestorzy zagraniczni. Na warszawskiej giełdzie w pierwszym półroczu 2010 r. ich udział wynosił 47 proc. i był najwyższy w historii publikowania przez GPW tego typu danych.

autor:
Roman Przasnyski
Open Finance
www.open.pl

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com