Amerykańscy inwestorzy momentalnie przestaliby żyć, gdyby odmówiono im możliwości dyskontowania przyszłości i radosnego wyczekiwania lepszego jutra. Jak śpiewał klasyk: „ważne są tylko te dni, których jeszcze nie znamy”, i to bez względu na bieżące minorowe uwarunkowania makroekonomiczne.

Równolegle do konsumenckich egzaltacji realizowany jest nieusuwalny punkt późnojesiennego programu w postaci giełdowego rajdu Św. Mikołaja. Po 9-miesięcznym szybowaniu wycen bez choćby 10 – proc. korekty po drodze, w obliczu największego kryzysu od niemal 80 lat nie wiadomo, czy gratulować Amerykanom odwagi, czy też współczuć im naiwności.

Eurodolar w tle
Od późnego lata nowe szczyty na głównych indeksach, jeśli się w ogóle pojawiają, to w stylu nader opornym. Tegoroczne dokonania poprawiane są kosmetycznie, następnie dochodzi do płytkich cofnięć i kolejnego równie mizernego ataku popytu. Tłem dla tej trzymiesięcznej, coraz mocniej trącącej dystrybucją konsolidacji są niepewne falowania wspomnianej pary eurodolarowej tuż pod poziomem 1,5. Nie dochodzi do trwałego przebicia tej figury, gdyż jest to już rejon bólu dla europejskich eksporterów, co nieraz prowokuje werbalne interwencje notabli ze Starego Kontynentu. Zwolennicy analizy technicznej zachodzą w głowę, jak to możliwe, by kilkukrotne negatywne dywergencje na wskaźnikach MACD, RSI nie przekładały się na pokaźne spadki indeksów, co schłodziłoby wyceny.

Nadmuchane giełdy
Niespecjalnie wierzą w ten globalny gospodarczy miraż Japończycy, gdzie tamtejszy indeks Nikkei 225 od końca sierpnia łagodnie spadając oddalił się od tegorocznych szczytów na dystans niemal 15 proc. Dzieje się tak pomimo niedawnych zaskakująco dobrych danych o wzroście PKB Kraju Kwitnącej Wiśni. Jednocześnie najwięcej powietrza do utoczenia zalega w nadmuchanych wycenach giełd w Meksyku, Brazylii, Argentynie i Chile. Kraje surowcami stojące podatne są na głębsze załamania niż gospodarki zdywersyfikowane.

Wymarzony typ „V”
Z tej usypiającej układanki jako nieliczne wyłamały się złoto oraz miedź. O ile w przypadku szlachetnego metalu ruch ten można usprawiedliwić piętrzącymi się górami tanich pieniędzy pochodzących z wszelakich bodźców monetarnych, o tyle przemysłowy w swej naturze czerwony metal znajduje się ewidentnie w wirze giełdowej spekulacji. Żadna, nawet leninowska logika ekonomiczna nie wytłumaczy zjawiska symultanicznego, dynamicznego wzrostu cen miedzi z równie spektakularnym, trwającym pół roku wzrostem jej światowych zapasów. Dlatego w razie braku ziszczenia się wymarzonego scenariusza recesji typu V (która już podobno przeszła do historii, ustępując rzekomo nowej ścieżce prosperity) ta rynkowa pomyłka będzie bardzo kosztowna. Już dziś powinni się nad jej implikacjami zastanowić akcjonariusze zarówno KGHM, jak i posiadacze długich pozycji w kontraktach na WIG20 (miedziowy kombinat posiada największy, 16-procentowy udział w tym indeksie).

Bartosz Stawiarski
Autor jest analitykiem Wealth Solutions
www.wealth.pl

Przejdź do spisu treści ponad 1200 porad finansowych zawartych na portalu ,

Przejdź na bloga www.blog.finanseosobiste.pl ,
Przejdź do działu Nowe produkty finansowe

Tagi: Akcje, analiza techniczna, inwestorzy