Finanse osobiste



  • finanseosobiste.pl
  • finanseosobiste.pl
  • finanseosobiste.pl
  • finanseosobiste.pl
  • finanseosobiste.pl
  • finanseosobiste.pl





KANAŁ RSS

Zasubskrybuj nowości w serwisie przez kanał RSS

Polskie prawo bankowe a unijne prawo bankowe-sprawdź, o czym powinieneś wiedzieć

30 września 2010

Prawo bankowe to podstawowa gałąź prawa regulująca stosunki na linii konsument ? instytucja finansowa. Możliwość zakładania rachunków bankowych, warunki udzielania kredytów hipotecznych ? to tylko najważniejsze z zagadnień regulowanych przez ustawę Prawo bankowe. Czy nasze prawo jest jednak spójne ze wspólnotowymi regulacjami? Comperia podpowiada, co każdy potencjalny klient (niekoniecznie polskiego) banku powinien wiedzieć.


W Polsce podstawowym aktem prawnym regulującym zagadnienia z dziedziny powstawania instytucji finansowych oraz świadczenia usług w danym zakresie jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 roku ? Prawo bankowe. Jej powstanie wiązało się z koniecznością ścisłego uregulowania sytuacji na rynku bankowym po przekształceniach ustrojowych z lat 90-tych.
Niemniej jednak, wprowadzone w tym czasie regulacje nie zawsze zgodne były z odpowiednimi przepisami Unii Europejskiej. Omawiana gałąź prawa, po włączeniu Polski do Wspólnoty, wymagała zatem pilnej harmonizacji.

Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z 2000 roku
Podstawowym aktem na szczeblu Unii Europejskiej określającym zasady funkcjonowania rynku bankowego jest dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/12/EC z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe. Ta tzw. trzecia dyrektywa bankowa zawiera przede wszystkim przepisy mające na celu ujednolicenie dotychczasowych regulacji państw członkowskich.

Z punktu widzenia przeciętnego ?Kowalskiego? najważniejsze normy, które wprowadza ona w życie, to zasady: jednolitej licencji, nadzoru kraju macierzystego oraz gwarancji depozytów bankowych. Poniżej wyjaśniamy znaczenie poszczególnych regulacji.

Zasada jednolitej licencji
Zgodnie z przepisami cytowanej powyżej dyrektywy, podjęcie działalności przez zagraniczne instytucje finansowe w Polsce nie wymaga zgody Komisji Nadzoru Finansowego. Zasada jednolitej licencji pozwala np. bankom niemieckim na świadczenie usług bankowych w Polsce jedynie pod warunkiem uzyskania zgody własnego organu nadzorczego. Co więcej, KNF nie ma możliwości sprzeciwić się danej decyzji.
Działalność ta może przybierać dwojaki charakter. Jedne z instytucji decydują się na tzw. transgraniczne, bezpośrednie świadczenie usług finansowych, inne natomiast wybierają tworzenie odpowiednich oddziałów miejscowych.

Zasada nadzoru kraju macierzystego
Rozszerzeniem opisanej zasady jednolitej licencji jest regulacja nadzoru kraju macierzystego. Przepisy określają, że zagraniczne instytucje finansowe nie tylko nie muszą uzyskiwać pozwolenia na działalności od KNF, ale także podlegają wyłącznemu nadzorowi ze strony odpowiedniego organu w kraju macierzystym.
Najlepszym przykładem rozbieżności, jakie może rodzić dana zasada jest sytuacja Polbanku, który do niedawna nie podlegał Komisji Nadzoru Finansowego. Dopiero notyfikacja KNF dotycząca  działalności transgranicznej instytucji finansowej na terytorium Polski zmieniła ten stan prawny.
Niemniej jednak, nawet w powyższych sytuacjach podmioty takie jak Polbank są  zobowiązane do przestrzegania przepisów stanowionych na terenie państwa, w którym świadczą usługi finansowe. Innymi słowy, nawet zagraniczne banki stosują się do postanowień Narodowego Banku Polskiego bądź Komisji Nadzoru Finansowego. Ewentualne złamanie tej zasady będzie jednak egzekwowane przez odpowiedni organ nadzoru w kraju macierzystym danej instytucji.

Zasada gwarancji depozytów bankowych
Do 2003 roku w Polsce i Unii Europejskiej zasady gwarancji depozytów bankowych były uregulowane w różnoraki sposób. W ramach harmonizacji polskiego prawa z przepisami wspólnotowymi nowelizacją z 2004 roku wprowadzono jednak do naszego systemu normy zbieżne z ustanowionymi przez Parlament Europejski.
Na ich mocy wprowadzony został obowiązek 100 proc. gwarancji wypłacalności depozytów do wartości 50 tys. euro. Odpowiednie regulacje zostały wprowadzone zarówno do ustawy Prawo Bankowe jak i ustawy o Bankowym Funduszu Gwarancyjnym.

Polskie i unijne prawo bankowe ? podstawowe różnice
Generalnie, większość  kwestii mogących ważyć na jakości usług finansowych świadczonych w poszczególnych państwach członkowskich zostało uregulowane we wspominanej już dyrektywie z 2000 roku. Nie oznacza to jednak, że wszystkie przepisy dotyczące prawa bankowego są spójne wśród krajów Unii Europejskiej.
W przypadku Polski różnice dotyczą przede wszystkim wysokości kapitału własnego instytucji świadczących usługi bankowe. W myśl przepisów unijnych powinien on wynosić co równowartość 1 mln euro. Regulację tę wprowadzono w Polsce dopiero w 2008 roku, po upływie czteroletniego okresu przejściowego. Do tej pory z konieczności wypełnienia tego obowiązku zwolnione są popularne SKOKi (Spółdzielcze Kasy Oszczędnościowo ? Kredytowe) oraz Bank Gospodarstwa Krajowego.

Podsumowując, przytoczone powyżej przykłady świadczą, iż polskie prawo bankowe zostało w zdecydowanej większości zharmonizowane z przepisami unijnymi. Wprowadzenie najważniejszych zasad dyrektywy Parlamentu UE z 2000 roku do polskiego systemu prawnego gwarantuje adekwatną jakość usług bankowych na całym obszarze Unii Europejskiej.

logo_comperiaautor:
Michał Kwiatkowski
Analityk
www.Comperia.pl

Przejdź do spisu treści ponad 1500 porad finansowych zawartych na portalu ,


Przejdź na bloga www.blog.finanseosobiste.pl ,

Przejdź do działu Nowe produkty finansowe

Odwiedź inne serwisy grupy www.FinanseOsobiste.pl
www.nieruchomosciowo.biz
www.UbezpieczeniaPoLudzku.pl
www.poznajTFI.pl
www.AlternatywneInwestycje.com

Tagi: ,

Podobne artykuły :